พิงเสาเตียงอย่างอ่อนแรง สีหน้าขาวซีดน่าตกใจ ลักษณะไม่ต่างจากปูนขาวทาผนังที่เขาเคยใช้
แตกต่างอยู่อย่างเดียวคือรอยสักบนใบหน้าพวกนั้นยิ่งเด่นชัดขึ้น ทำให้ยิ่งดูดุร้ายน่ากลัว
“ท่านประมุขสำนัก ข้าน้อยไร้ความสามารถยิ่งนัก ปล่อยให้สาวใช้ทรยศหลบหนีไปได้” ผู้คุมห้องทรมานคุกเข่าข้างเดียวที่พื้นสารภาพผิด
หันอวี้ก็รีบคุกเข่าลงตามเขา รอการวางแผนชะตาชีวิตของตนอยู่อย่างกังวล
ขณะเดียวกัน จิตใจของเขาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เหตุใดเขาจึงต้องนำเจียงหลีกลับมาจากเกาะร้างนั่นด้วย
“เจ้าพวกไร้น้ำยา!” ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงตะคอกเสียงเย็น
ถึงแม้เสียจะโหดเหี้ยม แต่ทว่าหันอวี้ยังฟังน้ำเสียงก็รู้ว่าลมปราณไม่คงที่
“รีบไปจับตัวมา! ต้องจับตัวนางกลับมาให้ข้าให้ได้! ข้าต้องให้นางได้ลิ้มรสความรู้สึกตายเสียดีกว่าอยู่ให้จงได้!” ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น
เขาเพิ่งจะผ่านความเจ็บปวดที่คนทั่วไปก็ไม่อาจจะเข้าใจได้มาหมาดๆ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะเจียงหลี เขาจะให้นางตายง่ายๆ ได้เช่นไร
ดังนั้น เขาจะต้องหาตัวนางให้พบ จับนางกลับมา หลังจากนั้น…ทรมานนางอย่างโหดเหี้ยม!
“ท่านประมุข ข้าน้อยอยากขอยืมตัวคนสักคน” ผู้คุมห
