ก็สั่นไปด้วยทุกครั้ง
เจียงหลีแท้จริงแล้วทำอะไรกับประมุขสำนักกันแน่ ทำให้เขาเจ็บปวดทรมานได้ถึงเพียงนี้!
ทันใดนั้น ได้ยินเสียงฝีเท้าดังออกมาจากตำหนักใน หันอวี้มองไปอย่างสนใจ จึงมองเห็นคนแบกศพชายหนุ่มออกมาจากในตำหนัก ผ่านหน้าพวกเขาไป
สายตาของหันอวี้ เคลื่อนไปตามศพของชายผู้นั้น สังเกตได้ว่าบริเวณระหว่างขาสองข้างของเขามีรอยเลือดไหลออกมา เปรอะเปื้อนชุดคลุมจนเป็นสีแดง
หนังตาของเขากระตุกอย่างแรง รีบควบคุมจิตใจ ไม่กล้ามองอีก
แต่ก็ยังคงถูกภาพตรงหน้านี้ทำให้ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง รู้สึกว่าร่างของตนเจ็บไปหมด
สักพัก เสียงจากตำหนักในก็ค่อยๆ เงียบลง
เมื่อตอนที่หันอวี้คิดจะถอนหายใจ กลับมีเสียงจากในตำหนักดังขึ้นมาอีก เขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง ทำได้แค่ตามผู้คุมห้องทรมานเขาไปในตำหนักใน
เข้ามาข้างในตำหนัก หันอวี้ไม่มองอะไรอีก
ทว่าก็ยากที่จะเลี่ยงไม่ให้มองคราบเลือดเป็นกองบนพื้นที่ยังไม่ได้ทำความสะอาด มหาปุโรหิตอยู่ข้างเตียงประมุขสำนัก กำลังล้างมืออย่างเงียบๆ สองมือของเขาที่แห้งราวกับกิ่งไม้นั้น เมื่อจุ่มลงไปในอ่าง น้ำสะอาดก็กลายเป็นสีแดง
ครั้นแล้วประมุขสำนักพรตเสวียนหมิง ยามนี้กำลังนั่ง
