“ธิดาสวรรค์ ยังมีเรื่องที่เจ้าไม่รู้ หลังจากที่ข้าเป็นนักสังหารระดับสัญลักษณ์สีทอง ข้าให้สาบานไว้แล้วว่าจะไม่ฆ่าคนในถ้ำสวรรค์อีก” จอมยุทธ์หนุ่มเอ่ย
“อย่างนั้นก็ดี ข้าฆ่าเจ้า” เจียงหลีหัวเราะ
“…” จอมยุทธ์ตะลึง เขา…เขาทำบาปกรรมอะไรมา เขาถอนหายใจยาวๆ แสดงสีหน้าจริงจัง “ธิดาสวรรค์ เจ้ายังหลับไม่ตื่นอยู่ใช่หรือไม่ ถึงแม้ชีวิตในถ้ำสวรรค์อาจไม่ดีนัก ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็มีโอกาสที่ยังได้มีชีวิต ทำไมถึงคิดสั้น”
ทันใดนั้น เหมือนกับเขาคิดอะไรได้ ส่งเสียงในใจ อ๋อ “เจ้าอยากได้ระดับสัญลักษณ์สีทองของข้าหรือ”
มุมปากเจียงหลีตึง ยากที่จะอธิบายเจ้า “เจ้าจะคิดเช่นนั้นก็ย่อมได้”
“ธิดาสวรรค์ ข้าคิดว่าตัวข้าจริงใจกับพวกเจ้า ทำไมเจ้าถึงทำกับข้าเช่นนี้” จอมยุทธ์หนุ่มเอ่ยอย่างชิงชัง
เจียงหลีตัดบท “เจ้าแค่พูดมา ว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยข้า ไม่ว่าอย่างไร หากเจ้าไม่ตกลง ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้ง”
“ธิดาสวรรค์พูดออกมาอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้ ข้าจะทำร้ายบุปผางามได้เช่นไร แต่คงทำได้เพียงทำตามสิ่งที่เจ้าขอ ข้าไม่อาจลงมือได้ที่นี่ พรุ่งนี้พวกเราออกไปประลองกันว่าอย่างไร” จอมยุทธ์หนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
“ดี” เจียงหลีพยักหน้า หันตัวกลับไปแล้วเดินออกไปจากห้องเขา
“เป็นบ้าอะไรนะ นึกไม่ถึงว่าจะมารนหาที่ตาย” จอมยุทธ์หนุ่มพูดพึมพำ
ทันใดนั้น เขารู้สึกประหลาดใจ “นางถามแต่เรื่องยันต์ธาราทมิฬ หรือว่านางจะโดนคนใช้ยันต์ธาราทมิฬเล่นงาน แต่คงไม่ใช
