“ดูท่าทางเจ้า ราวกับถือไพ่ชนะอยู่ในมือ” เจียงหลีเก็บซ่อนความเย็นชาในแววตาหรี่ตาพูด
ซู่ซินผู้เย่อหยิ่งสบถเสียงเย็น แสดงออกอย่างชัดเจน
เจียงหลีไม่แยแสแต่ยังคงยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นข้าขอให้เจ้า…รีบประสบความสำเร็จ”
“เจ้าต้องการประจบข้าตอนนี้มันสายเกินไป เราถูกกำหนดให้เป็นคู่แข่งกันไปแล้ว” ซู่ซินหัวเราะเยาะ
เจียงหลีพยักหน้า “ข้าเห็นด้วยกับประโยคนี้”
“เจ้า!” ซู่ซินหน้าเปลี่ยนสี แววตาพลันดำดิ่งลงมา
“พวกเจ้าสองคนต้องไม่เป็นอะไรแน่ ยังมีข้าที่ต่ำว่าอีกนะ” ชิงหว่านหัวเราะขมขื่น นางเป็นคนที่มีระดับการฝึกฝนต่ำที่สุดในสามคน นางเป็นเพียงหลิงจงขั้นที่สาม แม้ไม่มีการเปรียบเทียบนางก็รู้อยู่แก่ใจว่าใครถูกกำจัดก่อน
“อย่าดูแคลนตัวเองทุกอย่างยังไม่เริ่มต้น” เจียงหลีหันสายตาไปปลอบประโลม
“อย่างนางเขาเรียกว่ารู้จักประมาณตน” ซู่ซินเลิกคิ้วด้วยความเย่อหยิ่ง
เจียงหลีขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจนางและพูดกับชิงหว่านต่อว่า “เจ้าบอกว่าในถ้ำสวรรค์มีมากกว่าเราสามคน ฐานฝึกฝนสูงจะมีประโยชน์อะไร ถ้าโชคร้ายก็โดนคนอื่นฆ่าตายอยู่ดี”
“เจียงหลี!” ซู่ซินเผยสีหน้าดุร้าแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหลมคม
“เรียกเสียงดังอะไรขนาดนั้น ข้าได้ยินหรอกน่า” เจียงหลียกนิ้วอุดหู
“เจ้า!” ซู่ซินโกรธจนหน้าซีดอยากฆ่าเจียงหลีแต่ก็อดทนไว้ได้ “เจ้าคอยดูพอถึงถ้ำสวรรค์เมื่อไหร่ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่”
“ข้ากลัวจังเลย โอยยย!” เจียงหลีกรอกตาขาวให้กับนาง
“เหอะ!” ซู่ซิ
