นสบถเสียงเย็น หันหน้ากลับไปโดยไม่สนใจสองคนนั้นอีก
ชิงหว่านกล่าวกับเจียงหลีอย่างซาบซึ้ง “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังปลอบข้า แต่ข้าก็รู้จักประมาณตนดี เดิมทีข้าเคยคิดว่าการเป็นธิดาสวรรค์ของสำนักพรตเสวียนหมิงสามารถเปลี่ยนโชคชะตาของข้าได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเพียงข้าเดินไม่ระวังก็จะตกหน้าผาสูงหมื่นจั้งและแหลกสลายเป็นชิ้นๆ”
“เส้นทางโลกที่มีทางไหนเดินสะดวกบ้าง ต้องการอยู่เหนือกว่าใครก็จำเป็นต้องลำบากกว่าคนธรรมดากี่เท่า คนทั้งโลกเพียงอิจฉาความฉลาดของคนที่อยู่เหนือพวกเขา แต่พวกเขาจะซาบซึ้งในเบื้องหลังของเลือดและหยาดเหงื่อที่เสียไปได้อย่างไร” เจียงหลีพูดอย่างเคร่งขรึม
เมื่อชิงหว่านได้ยินที่เจียงหลีพูดก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
ซู่ซินที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเยาะกับคำพูดของเจียงหลี
พวกนางทั้งสามคนออกจากรถม้าด้วยความวิตกกังวลและความคาดหวัง เจียงหลียังคงอุ้มเจ้าเปี๊ยกที่หลับใหลไว้ในอ้อมแขนของนาง
“เข้าประตูนี้ไปก็จะเป็นถ้ำสวรรค์แล้ว จากนี้อีกสี่สิบเก้าวันข้าอวยพรให้พวกเจ้าโชคดี หลังจากผ่านพ้นสี่สิบเก้าวันแล้วจะมีคนมารอพวกเจ้าออกมาตรงนี้ แน่นอน ก่อนอื่นพวกเจ้าต้องเอาชีวิตรอดให้ถึงตอนนั้น”
มหาปุโรหิตจิปากแล้วหันหลังจากไป
ต่อหน้าพวกนางทั้งสามระหว่างกำแพงหินมีประตูขนาดใหญ่เหมือนปีศาจกำลังเปิดออกอย่างช้าๆ เจียงหลีเหลือบมองด้านหลังของมหาปุโรหิต นางวางแผนไว้ในใจ ในระหว่างที่อยู่ถ้ำสวรรค์นี้ ข้าจะหาโอกาสโกงความตาย ออกไ
