าจะบอกให้ ข้าเป็นคนและเจ้าเป็นสัตว์ พวกเรามันต่างกันและเป็นไปไม่ได้!” เจียงหลีผรุสวาท
“…” เจ้าเปี๊ยกนอนอยู่บนเตียงโดยฝังใบหน้าไว้บนผ้าปูที่นอนชักกระตุกด้วยความโกรธจากคำพูดของเจียงหลี หญิงสาวสมควรตายนางนี้นี่ ยังคิดจะหาสัตว์ตัวเมียมาให้ข้าอีกหรือ
เมื่อเจียงหลีด่าจนพอใจแล้ว วันนี้ได้ระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดออกมา ทันใดนั้นนางก็เห็นเจ้าเปี๊ยกไร้ความเคลื่อนไหวและกระดิกหางก้อนขนของมันเล็กน้อย
ท่าทางน่ารักเช่นนั้นทำให้นางหัวเราะและอารมณ์หดหู่ของนางก็หายไปทั้งหมด
นางยื่นมือไปจับหางของเจ้าเปี๊ยก
!
เมื่อถูกยกหางมันก็เบิกตาโตและมีพายุรุนแรงซ่อนอยู่ในดวงตาของมัน จู่ๆ มันก็รู้สึกว่ามันไม่ควรตามง้อเร็วขนาดนี้!
โชคดีที่เจียงหลีไม่แกล้งมันอีกต่อไปแล้วกอดมันเอาไว้พร้อมทั้งยี่ขนหัวมันจนยุ่งเหยิง
“เอ๊ะ นี่เกิดอะไรขึ้น” ในระหว่างที่ลูบคลำอยู่ เจียงหลีก็พบรอยเลือดที่หน้าอกของนาง
คราบเลือดไม่มาก แต่มันเห็นได้ชัดเมื่ออยู่บนชุดสีขาว
โดยเฉพาะเจียงหลีจำได้ชัดเจนว่าก่อนนางหลับมันไม่มีรอยนี้
เมื่อนึกถึงพฤติกรรมของเจ้าเปี๊ยกก่อนหน้านี้ สีหน้าของเจียงหลีก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน นางอุ้มเจ้าเปี๊ยกขึ้นมาและมองอย่างระมัดระวัง “หลิวหลี เจ้าบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า”
“…” จริงๆ เลย ขอข้ามคำถามนี้ไปได้หรือไม่
เจ้าเปี๊ยกรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อยในใจ
แต่ทว่าเจียงหลีกลับไม่ได้ยินเสียงในใจของมัน ยิ่งอ่านอารมณ์บ้าคลั่งของมันไม่
