ออก นางวางเจ้าเปี๊ยกบนหน้าตักตรวจดูด้วยมือทั้งสองข้างอย่างระมัดระวังเพื่อหาบาดแผลที่ซ่อนอยู่ในขนหนา
หลังจากนางตรวจบริเวณหลังของมันเรียบร้อยแล้วก็ไม่พบบาดแผล จากนั้นจึงพลิกตัวมันกลับมาเพื่อตรวจดูข้างหน้าของมัน
นิ้วของนางยังกำจัดขนบนหน้าอกของมันอีกด้วย
การกระทำของเจียงหลีทำให้จู่ๆ เจ้าเปี๊ยกก็กระโดดขึ้นอย่างตกใจหนีออกจากเตียงโดยไม่คิดอะไรและซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้อง
“…” เจียงหลีชะงักค้างกะพริบตาปริบๆ แล้วถามอย่างไม่เข้าใจ “หลิวหลี เจ้าตกใจอะไร ข้าแค่ต้องการตรวจดูว่าเจ้าบาดเจ็บตรงไหน”
“…” เจ้าเปี๊ยกมองนางอย่างหวาดกลัว ทั้งยังถอยกลับไปหนึ่งก้าว
เจียงหลีขมวดคิ้วลงมาจากเตียงแล้วย่างกรายเข้ามาหามัน
นางเดินหน้าหนึ่งก้าว เจ้าเปี๊ยกก็ถอยหลังหนึ่งก้าว มันถอยจนมุมแล้วแนบติดกับผนัง ถอยทีละก้าวๆ
คนหนึ่งคนกับสัตว์อีกหนึ่งตัวเกือบจะวนรอบห้อง
เจียงหลีอดรนทนไม่ไหว “เจ้าเป็นบ้าอะไรฮะ! อย่าขยับ ข้าจะตรวจดูบาดแผลเจ้า เจ้าจะหลบทำไม ทั้งทำท่าทางระแวดระวังตัวอีก”
เจ้าเปี๊ยกไม่สามารถพูดได้ตามธรรมชาติ ดังนั้นมันจึงทำได้เพียงมองนางด้วยดวงตาที่วาววับและส่ายหัวช้าๆ
เจียงหลีขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่านางเป็นคนใจดี นางคิดว่าในเมื่อเจ้าเปี๊ยกเต็มใจตามนางมา ทั้งสองนับว่าต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันบนเกาะ แน่นอนนางถือว่าเจ้าเปี๊ยกเป็นสัตว์เลี้ยงของนาง แต่กลับไม่คิดเลยว่าพอนางใจดีแล้วเจ้าเปี๊ยกกลับตั้งแง่รังเกียจเช่นนี้
เมื่
