“ศิษย์พี่จะปล่อยนางไปเช่นนี้หรือ” สตรีนางหนึ่งที่ไม่ถูกชะตาเจียงหลีถือโอกาสประชิดขึ้นมายุแยง
หันอวี้กลับไม่ใส่ใจ “หากที่นางพูดเป็นเรื่องจริง นางก็อาจจะเป็นคนที่พวกเราต้องการตามหาก็ได้ ท่าทีเช่นนี้ของนางก็พอให้อภัยได้”
“แต่ว่า”
สตรีนางนั้นยังอยากพูดอะไรต่อแต่หันอวี้กลับยกมือขึ้นห้ามเสียก่อน เขาหันกลับไปหาคนสิบกว่าคนด้านหลังแล้วเก็บซ่อนรอยยิ้ม ในสายตาที่อ่อนน้อมถ่อมตนและสุภาพแต่เดิมนั้นมีความเย็นชาและเย่อหยิ่งอยู่หลายส่วน “คืนนี้ไม่ต้องนอน แยกย้ายไปสำรวจทุกที่บนเกาะนี้ให้ทั่ว ดูสิว่ายังมีคนอื่นอยู่อีกหรือไม่ เรื่องตามหาธิดาสวรรค์เป็นเรื่องใหญ่ที่สำคัญยิ่ง อย่าให้ข้าต้องพูดมาก หากใครอู้ไม่สำรวจเกาะให้ชัดเจนหรือมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ให้รับผิดชอบเรื่องนี้เอง”
“ขอรับศิษย์พี่!”
ทั้งสิบกว่าคนตอบรับด้วยสีหน้าจริงจัง
“ไปเถอะ” หันอวี้โบกมือ ทั้งสิบกว่าคนจึงแยกย้ายกันไปตามจุดต่างๆ ของเกาะน้อยแห่งนี้
เพียงแต่แม่นางทั้งสองยังคงคุ้มกันข้างกายหันอวี้ไม่ไปไหน
หันอวี้มองไปที่พวกนางก่อนจะกระตุกคิ้วแล้วเอ่ยขึ้น “พวกเจ้ามัวอึ้งอะไร ออกไปตามหาสิ”
“ศิษย์พี่ ให้ข้าอยู่เฝ้าท่านไม่ดีกว่าหรือ” สตรีนางหนึ่งในนั้นโน้มตัวอ่อนไร้กระดูกเข้ามาอิงแอบหันอวี้
ส่วนสตรีอีกนางก็ไม่ยอมแพ้เช่นกันและครอบครองกายอีกข้างหนึ่งของเขาก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ศิษย์พี่ แค่พวกเขาไปตามหาก็พอแล้ว พวกเราเดินทางอย่างเร่งรีบต
