่างก็ลำบากมากแล้ว มิสู้ให้ข้าช่วยท่านผ่อนคลายดีหรือไม่”
เจตนาแอบแฝงของแม่นางทั้งสองชัดเจนเยี่ยงนี้ ทำไมหันอวี้จะไม่รู้
เขาเองก็ไม่ได้ขัดข้องจึงยกแขนทั้งสองข้างโอบหญิงสาวทั้งสองเอาไว้ สีหน้าของเขาไม่ได้ดูสุภาพอ่อนน้อมเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าเจียงหลี เขากวาดตาสำรวจหญิงสาวทั้งสองด้วยสายตาหื่นกระหาย มือของเขาลูบไล้ร่างกายของพวกนางอย่างอยู่ไม่สุข “เช่นนั้น พวกเจ้าปรนนิบัติข้าให้ดีๆ ก็แล้วกัน”
จริงอยู่ที่พวกนางทั้งสองเป็นศิษย์น้องของเขาแต่ก็เป็นคู่นอนของเขาเช่นกัน เรื่องนี้ในสำนักพรตเสวียนหมิง ใครๆ ต่างก็รู้ดีส่วนเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกไม่เหมาะสมอะไร
หันอวี้ที่โอบสองสาวขึ้นเรือไปโดยไม่รู้เลยว่าในป่าที่ห่างออกไป เจียงหลีที่ออกไปตั้งนานแล้วกลับแสยะยิ้มเย็นชาแล้วหันหลังจากไป
“ดูเหมือนพวกเขามาเพื่อใครบางคน” เจียงหลีเดินไปที่ถ้ำแล้วครุ่นคิดในใจ ไม่สนว่าพวกเขากำลังตามหาใคร แล้วไม่สนว่าพวกเราจะเป็นใครมาจากไหนก็ต้องรีบขึ้นเรือออกไปก่อนแล้วค่อยว่ากันทีหลัง
ซี๊ด!
ทันใดนั้นความปวดแปลบก็แล่นมาที่ฝ่ามือได้ขัดจังหวะความคิดของเจียงหลี นางก้มหน้ามองเจ้าเปี๊ยกในอ้อมกอดก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความขุ่นเคือง “ข้ายังไม่ได้ว่าเจ้าสักหน่อย! เมื่อครู่นี้เจ้าทำอะไร เจ้าจะกัดมือข้าให้ขาดเลยรึไงฮะ!”
เดรัจฉานน้อยกลับจ้องนางอย่างเย็นชา มันบดเบียดเข้าไปในอ้อมกอดของนางโดยไม่ส่งเสียงร้องแล้วถูไถไปที่หน้าอกของนางอย่างรุนแรง
หึ! เขาจ
