ะลงโทษนาง!
“…” เจียงหลีชะงักค้าง จนนางได้สติกลับคืนมาจึงตบหน้าผากเจ้าก้อนขนดังฉาด “เจ้าเดรัจฉานนี่ กล้าลวนลามข้ารึ!”
เช้าวันที่สอง หลังจากที่เจียงหลีตื่นขึ้นมาก็ไปที่ชายหาดอีกครั้งเพื่อพบหันอวี้
ไม่รู้เพราะเหตุใดเจียงหลีถึงได้รู้สึกว่าการพบกันอีกครั้ง สายตาของหันอวี้ที่มองนางนอกเหนือจากความประหลาดใจก่อนหน้านี้ยังมีความใกล้ชิดสนิทใจอีกด้วย
“แม่นางเจียง ท่านมาแล้วรึ” เมื่อหันอวี้เห็นเจียงหลีจึงเข้าไปต้อนรับ
“คุณชายหัน” เจียงหลีก็ทักทายกลับไปอย่างมีมารยาทเช่นกัน
แต่ทว่า หันอวี้กลับแก้คำพูดว่า “แม่นางเจียง ต่อไปเรียกข้าว่าหันอวี้เถอะ เรียกคุณชายเช่นนี้ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก”
เจียงหลีเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน
หันอวี้จึงรีบอธิบาย “ไม่ขอปิดบังแม่นางเจียงก็แล้วกัน การมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ครั้งนี้ของสำนักพรตเสวียนหมิงของพวกเราเพราะได้รับการชี้แนะจากท่านมหาปุโรหิตจึงมาที่นี่เพื่อรับธิดาสวรรค์กลับสำนักพรตของข้า”
“ธิดาสวรรค์หรือ” เจียงหลีแอบคาดเดาในใจ พวกเขาคงไม่เอาข้าไปเป็นธิดาสวรรค์อะไรนั่นหรอกกระมัง
“ถูกต้อง! ตามคำแนะนำของมหาปุโรหิต มีเพียงแม่นางเจียงผู้เดียวที่สอดคล้องกับเงื่อนไขทุกประการ และท่านก็คือธิดาสวรรค์องค์ใหม่ของสำนักพรตเสวียนหมิงของเรา”
หลังจากที่หันอวี้พูดจบคนหลายสิบคนก็คุกเข่าลงกับพื้นและตะโกนพร้อมกัน “คารวะธิดาสวรรค์”
แม้กระทั่งแม่นางทั้งสองที่ไม่ถูกชะตาเจียงหลีก็ทำได้เพียงคุกเข่าลง
