กับพื้นเพื่อคารวะนางเหมือนคนอื่นอย่างไม่ใคร่เต็มใจนัก
“…” เจียงหลีค่อยๆ เบนสายตาจากพวกเขากลับไปมองหันอวี้…
หันอวี้ก็โค้งคำนับนางเช่นกัน “ธิดาสวรรค์ เชิญขึ้นเรือขอรับ นี่เรากำลังจะกลับสำนักพรตกันแล้ว”
ดวงตาของเจียงหลีประกายวูบไหว
ในที่สุดก็ได้ออกไปสักที!
เจียงหลีพยักหน้าเป็นคำตอบ ขอแค่ได้ออกไปจากที่นี่ก่อน ส่วนเรื่องธิดาสวรรค์อะไรนั่นเอาไว้ค่อยคุยทีหลัง เวลานี้เจียงหลีจะไม่พูดเกี่ยวกับตามหาผิดคนอะไรพรรค์นั้น เพราะเกรงว่าพวกเขาจะทิ้งนางเอาไว้และและไม่ให้นางนั่งเรือออกไป
อย่างไรก็ตามเมื่อเจียงหลีขึ้นเรือแล้ว นางยังคงต้องยืนยันกับหันอวี้อีกครั้ง “พวกท่านแน่ใจรึ ไม่ผิดคนแน่นะ ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับธิดาสวรรค์เลยสักนิด”
“ทุกครั้งที่ธิดาสวรรค์ปรากฏตัวต่างมาจากสวรรค์ชี้นำนาง แต่ก่อนที่ยังไม่ได้รับการตรัสรู้ของประมุข ธิดาสวรรค์จะไม่รู้ที่มาของตนเอง” แต่หันอวี้กลับรู้สึกปกติมาก
“…” เจียงหลีไร้คำพูดตอบโต้
ทำไมนางรู้สึกว่าสำนักพรตเสวียนหมิงนี่เหมือนสำนักพรตมารก็มิปาน
“แล้วพวกท่านคิดว่าเป็นข้าไปอย่างไร” เจียงหลีถามอีก
หันอวี้หัวเราะเบาๆ “เพราะว่าเรือของท่านอับปางจึงมาปรากฏตัวที่นี่แล้วมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยอย่างไรเล่า”
เอ่อ…
เจียงหลีครุ่นคิดแล้วพยักหน้า
“บนเกาะมีเพียงท่านผู้เดียวจริงๆ และท่านก็เป็นสตรีพอดี” หันอวี้อธิบายอีก
นี่ก็ใช่อีก
เจียงหลีพยักหน้าอีกครั้ง
หันอวี้ยิ้มสดใสยิ่งกว่าเดิม “แล้วจะผ
