ดูเหมือนว่าคนพวกนี้ตายก่อนที่เรือชนโขดหินเสียอีก
เจียงหลีขมวดคิ้วเม้มริมฝีปาก นางไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คนบนเรือเจออะไรมาบ้าง แล้วไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาเป็นใครและต้องการไปที่ไหน
“เสียดายจังเลย ยังหนุ่มยังสาวกลับต้องมาตายที่นี่” เจียงหลีลุกยืนขึ้นแล้วทอดมองรูปพรรณสัณฐานของหญิงสาว
นางยังดูสวย แต่ถ้านางยังมีชีวิตอยู่จะต้องเป็นสตรีรูปงามมากแน่ๆ
หลังจากที่ครุ่นคิด เจียงหลีจึงผลักร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวออกทะเล นางไม่เคยรู้จักกันและนางไม่ใช่คนประเภทที่จะขุดหลุมฝังศพให้ใครด้วย
สำหรับเจียงหลี คนที่ตายไปแล้วจะฝังดินหรือจมลงทะเลก็เหมือนกันทั้งนั้น
“คนบนเรือพวกนั้นคงจะเป็นญาติของเจ้ากระมัง ถ้าเช่นนั้นก็ให้เจ้าได้กลับไปอยู่พร้อมหน้าซะเถิด” เจียงหลีเฝ้าดูหญิงสาวถูกน้ำซัดและจมลงทะเลเงียบๆ
นางไม่สนใจสืบหาความจริงของเรื่องนี้ สำหรับนางแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพียงแค่อุบัติเหตุ
สิ่งเดียวที่ทำให้นางเสียใจก็คือกว่าจะเห็นเรือสักลำไม่ใช่ง่ายๆ แต่ทว่าเรือลำนี้กลับกลับล่ม…จมไปแล้ว
สายตาของเจียงหลีทอดมองบนเรือที่จมลงไปในทะเลเหลือเพียงโครงร่างเล็กน้อยและหัวใจของนางก็ปวดร้าวในใจ ถ้าเรือไม่จมก็ไม่มีคนตาย บางทีนางอาจจะออกจากเกาะด้วยการล่องเรือลำนี้
“ไปกันเถอะหลิวหลี เรากลับกันเถอะ” เมื่อสิ้นสุดการถอนหายใจเจียงหลีก็หันไปมองเจ้าก้อนขนที่นางวางไว้บนชายหาด
เมื่อนางมองย้อนกลับไปก็ถึงกับผงะ ทันใดนั้นนางก็พูดอย
