่างเดือดดาล “ข้าเพิ่งอาบน้ำให้เจ้าไปเมื่อครู่นี้เอง ทำไมเจ้าถึงสกปรกมอมแมมอีกแล้วล่ะ”
“…” เจ้าเปี๊ยกไร้คำพูดใดๆ
สภาพมันเปียกม่อล่อกม่อแลกถูกทิ้งไว้บนชายหาดจะไปสะอาดได้อย่างไร
“เฮ้อ ช่างเถอะๆ เดี๋ยวค่อยอาบใหม่ก็ได้” เจียงหลีส่ายหน้าอย่างจนปัญญาแล้วแอบคิดร้ายในใจ เลี้ยงสัตว์เลี้ยงนี่มันวุ่นวายจริงๆ ไหนจะต้องกินต้องดื่ม ไหนจะต้องอาบน้ำอีก!
อีกอย่างจนถึงตอนนี้เจียงหลีก็ยังไม่รู้เลยว่าสัตว์ที่นางเลี้ยงนี่มันคือตัวอะไรกันแน่!
เมื่อยอมรับชะตากรรมในความมอมแมมก็อุ้มมันขึ้นมา คราวนี้เจียงหลีมีสำนึกพอที่จะไม่โยนมันลงทะเลให้ตาย แต่กลับพามันไปที่สระน้ำเล็กๆ ที่พวกเขาเจอกัน
น้ำตกที่ตกลงมาในสระน้ำขนาดเล็กนี้มีคุณภาพน้ำที่ใสซึ่งสบายกว่าน้ำทะเลที่เค็มมาก
“ฮ่าๆๆ…หลิวหลี คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะว่ายน้ำเป็น มาเร็ว รีบว่ายมาหาพี่สาว อย่าแอบสิ…”
ในเสียงน้ำสาดกระเซ็นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะมีความสุขของเจียงหลี
ในสระน้ำที่ไม่ใหญ่นักมีหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวที่กำลัง ‘เล่น’ สนุกสนาน
เฮ้อ…
“ไม่ต้องกลัว!” เจียงหลีไล่ตามจับเจ้าเปี๊ยก
แต่เจ้าเปี๊ยกกลับหลบหนีอย่างว่องไว หนีให้ห่างไกลไม่อยากเข้าใกล้หญิงสาวที่กำลังเล่นสนุกอย่างบ้าคลั่ง
“หลิวหลี ทำไมเจ้าต้องหนีข้าด้วย” เสื้อผ้าบนตัวเจียงหลีเปียกไปหมด เส้นผมเปียกชื้นปล่อยสยายกลางหลัง ลำตัวครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในน้ำแล้วกำลังถามเจ้าก้อนขนที่อยู่ไกลๆ
“…” เจ้าก้อนขนหน้าดำ
แม้ว่าส
