ข้าในฝันรึ”
เจ้าเปี๊ยกที่เพิ่งวิ่งออกจากถ้ำไปได้ยินเจียงหลีพึมพำ ร่างทั้งร่างก็หยุดชะงักอยู่กับราวกับโดนกระแสไฟ
…
วันนี้เจียงหลียังคงต่อแพไม้ของนาง
เจ้าก้อนยืนเงียบอยู่ข้างๆ ดูท่าทางเงอะงะของนางตอนที่กำลังเจาะแพโดยไม่พูดอะไรสักคำและไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
จู่ๆ เจียงหลีก็เงยหน้าขึ้นมามองไกลไปที่ทะเลแล้วค่อยๆ ลุกขึ้น
เจ้าเปี๊ยกก็มองไปที่ทะเลเช่นเดียวกับนาง ในระดับน้ำทะเลที่พร่ามัวภาพเงาของเรือค่อยๆ ปรากฏขึ้น
“มีเรือ!” ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย นางที่ติดเกาะมาหลายวันพอได้เห็นความหวังอีกครั้งก็อดตื่นเต้นไม่ได้
เดิมทีเจียงหลีก็กังวลอยู่เหมือนกันว่าเรือลำนี้อาจแค่แล่นผ่านไปมองไม่เห็นนาง นางกำลังคิดว่าจะจุดสัญญาณไฟดีหรือไม่ แต่เรือลำนั้นก็แล่นเข้ามาทางเกาะนี้พอดี
เรือมีความเร็วมาก เร็วกว่าเรือลำนั้นตอนที่เจียงหลีออกเดินทางจากหนานฮวงเสียอีก
ในขณะที่เรือเข้ามาใกล้เกาะน้อยก็มีเงาร่างสามคนเหาะออกมาจากเรือเพื่อมายังเกาะน้อย
ลมหายใจทั้งสามไหลลงมาในเวลาเดียวกันและพวกเขาทั้งหมดมีพลังอันแข็งแกร่ง
เจียงหลีที่ยืนตรงชายหาดรู้สึกได้ถึงลมหายใจของทั้งสาม นางหรี่ตามองและสีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นมา “หลิงจง!”
คิดไม่ถึงว่าสามคนนี้จะเป็นหลิงจงผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในระดับเดียวกับนาง ลมหายใจของหนึ่งในนั้นยังคงแผ่วเบาอยู่เหนือนาง…
