ิบตา
“ห่างชั้นกันเกินไปแล้ว”
“อีกทั้งแดนสวรรค์เจ็ดยอแสงก็สงบร่มเย็นมานาน งานวิชาต่อสู้นั้นแทบมิได้ศึกษาให้ลึกซึ้ง ส่วนใหญ่มีแต่เหวี่ยงค้อนโตเข้าหากัน ประจัญบานระยะประชิด ราวกับพวกจรยุทธก็ไม่ปาน”
บรรพชนถิงโยวครุ่นคิดในใจ ยิ่งกระทำการรับมืออย่างมั่นคงและเยือกเย็น
แม้พลังเทพธูปเทียนที่เขามีอยู่จะเป็นเพียงหนึ่งในหกของยอดรวมจากปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยนกับเจ้าที่เมืองหลวงอู๋หนิง ทว่าเขากลับสามารถต้านทั้งสองไว้ได้อย่างสบาย!
แม้กระทั่งยังเหลือพลังพอจะหันไปมองลวี่หยางได้อีก
ขณะเดียวกัน ภายในแดนหลี่เหินเทียน ลวี่หยางยังคงกลืนรับและปลดปล่อยกระแสฟ้าดินไม่หยุดยั้ง จนกระทั่ง วิชาเทพสายที่สองพลันปรากฏขึ้น!
‘ปราณแท้จริงบรรจุ!’
ทันใดนั้น ลวี่หยางรู้สึกคล้ายมีเสียงหยดน้ำใสดังขึ้นข้างหู ไพเราะดั่งระฆัง ทอดสะท้อนเป็นระลอกภายในทะเลแห่งจิตสำนึก
‘ไท่อี่บรรจุปราณแท้จริง จิตวิญญาณดวงจิตสลัก’
‘เมื่อสงบนิ่งถึงขีดสุด ก็เห็นจิตใจสวรรค์ เทพเจ้าจึงมาถึงตามธรรมชาติ’
ตามนาม ความสามารถของวิชาเทพนี้คือดูดกลืนสรรพสิ่ง กลั่นหลอมรูปลักษณ์นานา ในยามนี้ที่โคจรทำงาน ย่อมประหนึ่งดูดกลืนแก่นแท้แห่งแดนสวรรค์เจ็ดยอแสงจนหมดสิ้น
“ซ่า ซ่า!”
เงาร่างของลวี่หยางพลันเลือนหาย สิ่งที่มาแทนที่คือภูเขาและแม่น้ำแห่งดวงตะวันจันทราที่ผงาดขึ้นจากพื้นดิน ดุจเผยโฉมแท้จริงของแดนหลี่เหินเทียน!
ขณะนั้น ภายในแดนหลี่เหินเทียน มีธงผืนหนึ่งโบ
