บทที่ 398 สิ่งทั้งปวงอยู่ที่ใจคน
“ครืน!”
ตามที่บนฟากฟ้า ในเมฆาอสนีที่เป็นสัญลักษณ์ของทัณฑ์สวรรค์ดังเสียงฟ้าร้องครั้งแรก พลังปราณหยางที่ร้อนและแกร่งที่สุดก็กวาดผ่านทั่วทั้งกายของลวี่หยางในชั่วพริบตา
“เปรี๊ยะ!”
เพียงแค่กัมปนาทแรก เสียงเปราะบางดังลั่นจากหลี่เหินเทียนแบกรับไม่ไหว!
ทอดตามองไป ภูผาธารา ดวงตะวันจันทราในแดนมงคลน้อยแห่งนี้ต่างพากันถล่มทลาย และนี่…ยังเป็นเพียงเสียงสายฟ้า สายฟ้าที่แท้ยังมิทันตกลงมา!
หากลวี่หยางกลับหัวร่อเบาๆ
‘ยังไม่เจนโลกพอ…’
สวรรค์เจ็ดยอแสงในที่สุดก็ยังสงบใจไม่อยู่ ถูกลวี่หยางลวงเอาเข้าให้ คิดว่าเขาได้แก้ไขปัญหาธูปเทียนแล้วจริงๆ ก็รีบนำไพ่ตายทั้งหมดออกมาในทันที!
บัดนี้ ลวี่หยางใช้ใจอันละเอียดล้ำเพ่งดู พบว่าสองหายนะที่ก่อนหน้านี้หมักหมมอยู่ภายในสวรรค์เจ็ดยอแสง เวลานี้ได้ถูกโยนออกมาทั้งหมดแล้ว เมฆทัณฑ์สวรรค์เบื้องหน้าคือหายนะที่ก่อตัวสมบูรณ์แล้วหนึ่งสาย ส่วนเคราะห์กรรมอีกสายหนึ่งลวี่หยางก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน อย่างมากก็เพียงแค่รวมตัวกันได้ครึ่งหนึ่ง
เพียงแต่ว่าอย่างหลังไร้รูปไร้ลักษณ์ เขายังมองไม่เห็นรายละเอียด
‘…ช่างเถิด’
จิตใจของลวี่หยางมั่นคงดั่งผาสูง ผลลัพธ์ตรงหน้าแล้วนับว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่งสำหรับเขา สวรรค์เจ็ดยอแสงตระเตรียมการเร่งรีบ แต่เขานั้นกลับตระเตรียมไว้อย่างรอบด้าน
‘ว่าไปแล้ว นี่ก็นับว่าเป็นอสนีบาตสวรรค์แล้ว…’
ลวี่หยางแหงนหน้าขึ้นมอง เห็นสามวิชาเ