บทที่ 397 เคราะห์ภัยหลั่งไหล
“ครืนครั่น!”
ขณะนั้นทั่วทั้งท้องนภาแห่งสวรรค์เจ็ดยอแสงพลันถูกปิดตาย มหาหมู่เมฆาใต้หล้ารวมตัวขึ้นกลางเวหา กลายเป็นม่านทึบอันแข็งแกร่ง
ทั้งนี้เพื่อป้องกันมิให้คลื่นพลังแผ่ซ่านกระทบสรรพชีวิตเบื้องล่าง
ด้วยเหตุนี้เอง เมื่อปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยนถูกบรรพชนถิงโยวร่ายวิชาเข้ากดทับ จึงมิได้ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน แต่กลับกระแทกใส่มหาเมฆาใต้หล้าแทน จวบจนล่วงเลยสิบลมหายใจ จึงบังเกิดสุ้มเสียง
“กรอด!”
บนร่างรูปสลักหินซึ่งเป็นอวตารของเขา พลันปรากฏรอยร้าวไม่ขาดสาย ตามด้วยพลังแห่งเทพจากธูปเทียนพลุ่งพวยขึ้นอย่างมิรู้จบ กวาดล้างผืนดินจนสะอาดเกลี้ยง
เมื่อบรรพชนถิงโยวเห็นดังนั้น คิ้วพลันขมวดเล็กน้อย ทว่าก็ผ่อนคลายลงในเวลาต่อมา
“ดูท่า…ยังพอมีช่องทางปรับปรุง ที่รากแท้แล้ว ปัญหาคือปริมาณพลังเทพธูปเทียนยังด้อยนัก อีกฝ่ายจึงอาศัยการเผาผลาญพลังเหล่านั้นเพื่อฝืนทลายลำนำวิชาของข้า…แต่ก็เพียงเท่านี้ หาใช่คู่มือของข้าไม่”
ทั้งนี้ก็เพราะสภาพของเขายังมิได้ฟื้นฟูโดยสมบูรณ์
ขณะนี้ระดับพลังของเขาเพิ่งกลับคืนสู่ขั้นปลายแห่งวางรากฐาน ต่อให้เป็นเขาเอง ก็ยากจะใช้พลังระดับนี้เข้าประมือกับผู้ที่บรรลุถึงวางรากฐานสมบูรณ์
จึงจำต้องอาศัยพลังเทพธูปเทียนเป็นที่พึ่ง
หากฐานะของทั้งสองฝ่ายเท่ากัน แล้วเขาครองพลังแห่งวางรากฐานสมบูรณ์ เช่นนั้นภายในสามกระบวนท่า เขาย่อมสังหารสองเทพธูปเทียนพวกนี้ได้ในพร
