ทพหมุนวนอยู่รอบร่าง พลันบังเกิดความกระจ่างในใจ หากข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์นี้ไปได้ วิชาเทพสายที่สี่ย่อมเผยรูปอย่างสมบูรณ์!
“เจ้าคนนอกผู้นี้…ถึงคราต้องตายแน่นอน!”
อีกด้านหนึ่ง เจ้าที่เมืองหลวงอู๋หนิงและปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยนเมื่อเห็นฉากเบื้องหน้าก็ชะงักมือลง แม้เสียงสายฟ้านั้นมิได้ลงทัณฑ์พวกตนโดยตรง แต่กลับกดดันจนใจแทบสะท้าน
“ทัณฑ์สวรรค์เสด็จลงแล้ว ต่อให้มีระดับพลังสูงเพียงใด จะสูงไปกว่าฟ้าได้หรือ?”
ทัณฑ์สวรรค์!
ในความทรงจำของสองมหาเทพแห่งธูปเทียนนั้น ไม่เคยมีผู้ใดต้านทานทัณฑ์สวรรค์ได้เลยแม้แต่น้อย พวกเขาไม่อาจลังเลแม้เศษเสี้ยว ว่าหากสายฟ้าเพียงหนึ่งแสงจากเมฆเหนือศีรษะหลุดร่วงลงพื้น โลกกลางก็จะถึงคราวล่มสลาย เหล่าชีวิตวินาศสิ้น นี่คือหายนะที่แท้จริงซึ่งพอจะทำลายล้างแผ่นดินทั้งผืนได้!
ทว่าเมื่อบรรพชนถิงโยวเห็นภาพเบื้องหน้านี้ กลับเพียงยิ้มเย็นเอ่ยว่า
“กบในบ่อน้ำ…จะเคยเห็นท้องฟ้าได้อย่างไร?”
ใช่แล้ว ทัณฑ์ฟ้าที่สวรรค์เจ็ดยอแสงเรียกลงมานี้รุนแรง…รุนแรงยิ่งนัก ทว่าก็รุนแรงได้เพียงในแดนสวรรค์เจ็ดยอแสง ลองให้มันกล้าไปยังสถานที่บัดซบนั่นดูสิ…
ยังจะหวังล้างโลกอีกหรือ?
อย่าว่าแต่สี่ขุมพลังใหญ่เลย บรรพชนถิงโยวยังกล้าพูดว่า เจ้าอัสนีอันโอหังนี่ แม้แต่ประตูแห่งนิกายอสูรวิญญาณที่เคยมีตนเป็นผู้คุ้มครอง อีกทั้งได้รับการหนุนเสริมจากเส้นชีพจรแห่งพิภพ…มันยังมิอาจทำลายลงได้เลย!
ขณะเดียวกัน ลวี่หยา
