บทที่ 399 หนึ่งกระบี่เปิดฟ้า วางรากฐานสมบูรณ์
ดินแดนเจียงหนาน นิกายกระบี่หยก
เหนือผาจี๋เทียน เจินเหรินปราบมารพำนักนั่งขัดสมาธิ สายตาจับจ้องเงียบงันอยู่บนท้องฟ้า เบื้องเหนือศีรษะมีรัศมีแห่งบุญกุศลพุ่งทะลุเมฆา เป็นสัญญาณแห่งโชควาสนาที่กำลังรุ่งโรจน์ยิ่งในยามนี้
ทว่า…บนใบหน้าของเจินเหรินปราบมารกลับไร้ซึ่งความยินดีแม้แต่น้อย
‘นั่นคือการเร่งรัดของสวรรค์แล้ว’
นับแต่เจินจวินทั้งหลายเร้นกาย โชควาสนาของเขาก็เริ่มเบ่งบาน และยิ่งบานสะพรั่งมากขึ้นทุกวัน บัดนี้แทบจะแปรเป็นรูปธรรมอันเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เจินเหรินปราบมารอดมิได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ
‘เดิมทีข้าคิดว่าเมื่อสิบปีก่อน การคว้าจุดชีพจรปฐพีแห่งเขากะโหลก น่าจะช่วยลดทอนโชควาสนาของข้าลงได้บ้าง ใครเลยจะคาดว่า…ฟ้าดินกลับไม่ไยดีแม้แต่น้อย’
ยามลวี่หยางออกแสวงหาจุดชีพจร เหตุใดเขาจึงลงมือด้วยตนเอง?
เพราะห่วงใยลวี่หยาง ไม่อยากให้เขาจากไปอย่างบุ่มบ่าม ก็เป็นเหตุผลหนึ่ง ทว่าเหตุผลสำคัญยิ่งกว่านั้น…คือการลงมือนั้นยังส่งผลดีต่อตัวเขาเองด้วย
ซึ่งสุดท้ายก็เป็นดั่งที่คาด
โชควาสนาทั่วร่างของลวี่หยางล้วนมลายหายไป เห็นชัดว่าถูกฟ้าดินลงโทษ และหากยึดตามหลักแห่งฟ้าดินผู้ลงมือก็ควรต้องโดนลงโทษไปด้วย
แต่สิ่งที่ทำให้เจินเหรินปราบมารจนใจนัก…ก็คือฟ้าดินกลับทำประหนึ่งมองไม่เห็นเขา ลงทัณฑ์แต่ลวี่หยางเพียงผู้เดียว กลับทำเป็นละเลยเขาโดยสิ้นเชิง เห็นได้ชัดว่า
