ฟ้าดินเองก็ไม่ต้องการแตะต้องเขายามนี้ กลัวจะทำลายโอกาสอันดีในการยืนยันมรรคผลแห่งกระบี่ของเขา
“…ฟ้ากำหนด”
คิดได้ดังนี้ เจินเหรินปราบมารก็ถอนใจอีกครั้ง กำลังจะกลับไปนั่งขัดสมาธิหลับตาบำเพ็ญต่อ เพื่อใช้เจตจำนงแห่งกระบี่กดทับมิให้โชควาสนาเพิ่มพูน ทว่าในขณะนั้นเอง
“เฉ้ง! เฉ้ง!”
เสียงกระบี่ร้องใสกังวานพลันดังขึ้นจากในผาจี๋เทียน ครู่เดียว ฟ้าดินแปรปรวน คลื่นลมปั่นป่วน เสียงกระบี่กึกก้องลั่นทั่วทิศ
ความเปลี่ยนแปลงฉับพลันนี้ ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายในพริบตา
เจินเหรินปราบมารยิ่งถึงกับลืมตาขึ้นฉับพลัน เกือบจะทันทีที่เสียงกระบี่แรกดังขึ้น เขาก็ระบุต้นตอได้แม่นยำ และบนใบหน้าก็ฉายแววปลื้มปิติโดยไม่อาจหักห้าม
“ดี! ดี! ดี!”
น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!
‘เพียงสิบปีเท่านั้น… หรือว่าเส้นชีพจรปฐพีจะมีคุณสมบัติขัดเกลากระบวนกระบี่ได้จริง? ข้าคิดว่าเขาเพียงกล่าวลอยๆ เพื่อหลอกลวงข้า… ที่แท้กลับเป็นเรื่องจริง!’
เจินเหรินปราบมารถึงกับปลื้มยินดิจนไม่อาจระงับใจ
คิดได้ถึงเพียงนี้ เขายังอดมิได้ที่จะเกิดความคิดว่า… วันหน้าจะลองฟันทำลายเส้นชีพจรปฐพีสักเส้นสองเส้นดูบ้าง เผื่อเจตจำนงแห่งกระบี่ของตนจะมีความเปลี่ยนแปลงบ้างหรือไม่
…และในเวลาเดียวกัน ณ ถ้ำแห่งหนึ่งในผาจี๋เทียน
ร่างจำแลงแห่งกระบี่ของลวี่หยางนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะฟาง ส่วนรากฐานกระบี่ วิชากระบี่หมิงเหอกุมทองคำพิทักษ์โลกา ก็วางพาดเรียบบนตักเบื้องหน้า
ไร้ทั้งป
