บทที่ 400 ข้าบัดนี้ไร้เทียมทานทั่วทั้งใต้หล้า!
ภายในแดนสวรรค์เจ็ดยอแสง มีเพียงเห็นกลุ่มแสงลวงตาพลุ่งพล่านลอยคว้างอยู่กลางห้วงนภา แสงรุ้งสาดประสาน ปะทุเสียงฟ้าคำรามมิหยุด กลืนกินและพ่นพลังแห่งฟ้าดินออกมาไม่ขาดสาย
“เกิดอันใดขึ้นกันแน่?”
จนถึงยามนี้ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยนและเจ้าที่เมืองหลวงอู๋หนิงยังมิทันได้ตั้งสติจากกระบี่เปิดฟ้าเมื่อครู่ของลวี่หยาง ขณะนี้ยิ่งมิอาจระงับสายตาที่สบประสาน
ทว่าเมื่อกาลเวลาผ่านไป กลุ่มแสงลวงตานั้นค่อยๆ ยุบตัวลง สุดท้ายกลายเป็นรูปลักษณ์มนุษย์ เป็นบุรุษหนุ่มรูปร่างสง่างามผู้หนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่กลางเวหา มือทั้งสองไพล่หลัง แสงขาวดุจหยกวงหนึ่งทอดเบื้องหลังศีรษะดั่งธรรมล้ำฟ้าดิน อาบรัศมีอันสงบขรึมยิ่งนัก
ลวี่หยางมิเอื้อนวาจา เพียงหลับตาเล็กน้อย…
ภายในร่างคลื่นพลังวิชาพลุ่งพล่านรุนแรงเพียงพอจะสะท้านฟ้าดิน แทบทำให้เขาเคลิบเคลิ้มลุ่มหลง ขณะเดียวกันในใจกลับอดมิได้ที่จะรู้สึกอัศจรรย์อย่างยากจะบรรยาย
‘ถึงกับไม่มีหลุมพรางจริงๆ ด้วย!’
ราบรื่นเกินคาด!
พูดกันตรงๆ แม้เพิ่งทะลวงสู่ขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ แล้วทันใดมีมือยักษ์คว้าไปหลอมกลืน เขาก็ยังจะไม่รู้สึกแปลกใจ
แต่ผลกลับเป็นว่า ทุกสิ่งปลอดภัยดี
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็อดส่ายหน้าไม่ได้‘ที่แท้ สิ่งที่ผิดปกติมาตลอดก็เป็นเพราะเจ้าสถานที่บัดซบนั่น หาใช่เพราะข้าแต่อย่างใด’
หากตอนนั้นมิได้ตัดสินใจหนีออกมาโดยเด็ดขาด เช่นนั้
