้วนพองของมันที่ทำท่าขู่ดุกลับดูไม่รู้สึกน่ากลัวเลยสักนิด ทั้งยังดูน่ารักน่าหยิกอีกด้วย
“ไม่ต้องมาล่อลวงข้าเลยนะ!” เจียงหลีพยายามหักห้ามใจ แต่ก็อดอุ้มมันขึ้นมาในอ้อมกอดไม่ได้
“ก็ได้ ข้าอยู่ต่ออีกหนึ่งคืนก็ได้ แต่พรุ่งนี้เจ้าต้องไปให้พ้นเลยนะ” เจียงหลีอุ้มเจ้าก้อนลุกขึ้นและแอบยกธงขาวยอมแพ้ในใจ
ถึงอย่างไรวันนี้ก็ไปไหนไม่ได้อยู่แล้วเลี้ยงเจ้าสักวันจะเป็นไรไป
เจียงหลีอุทานในใจ
แม้ว่าคำตอบนี้จะไม่เป็นที่พอใจสำหรับเจ้าสัตว์น้อยนัก แต่เมื่อหลังจากได้ยินนางยอมอ่อนให้แล้วก็สงบลงมาบ้างเช่นกัน
เพียงแต่ในดวงตาเงาใสคู่นั้นกลับปรากฏแสงวาววับที่หาไม่ได้ง่ายๆ
…
เมื่อเดินไปเรื่อยๆ ในขณะที่ตะวันกำลังจะตกดินลับภูเขาเจียงหลีก็พาเจ้าก้อนกลับมาที่ถ้ำที่นางพักพิงชั่วคราว ระหว่างทางยังเด็ดผลหมากรากไม้ริมทางกลับมาอีกด้วย
นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าก้อนรู้จักผลไม้พวกนี้หรือไม่ เพราะตอนเดินผ่านมาเจ้าก้อนก็ใช้ฟันกัดเสื้อผ้านางกระตุกดึงเพื่อสื่อให้นางเด็ดลงมา
“เอ้า กินซะ” เจียงหลีปูใบตองบนพื้นแล้ววางผลไม้ที่ล้างสะอาดบนนั้นก่อนจะเอ่ยกับเจ้าสัตว์ประหลาดตัวน้อย
เจ้าก้อนก้มหน้ากินอย่างมีความสุขโดยไม่เกรงใจสักนิด
เมื่อเห็นมันก้มหัวลงและจดจ่ออยู่กับการแทะผลไม้ เมื่อเห็นหางเล็กๆ ของมันส่ายกระดุกกระดิกไปมาข้างหลังโดยไม่รู้ตัวเจียงหลีก็หัวเราะออกมา
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะที่ดูเหมือนจะอารมณ์ดีของนาง เจ้าก้อนก็เงยหน้าข
