ึ้นมามองเจียงหลีด้วยแววตาสงสัย มุมปากยังมีคราบน้ำผลไม้เปรอะเปื้อนช่างดูน่ารักน่าชังจริงเชียว
“ไม่มีอะไร เจ้ากินของเจ้าเถอะ” เจียงหลีเอ่ยยิ้ม
เช่นนั้นเจ้าก้อนถึงจะก้มหน้าลงไปกินผลไม้ต่อ
เจียงหลีมองท่าทางของมันที่กินอย่างตะกละตะกลามแล้วก็ทำให้รู้สึกอยากอาหารขึ้นมาบ้างจึงหยิบผลไม้ขึ้นมางับเข้าปากบ้าง
ผลไม้บนเกาะแห่งนี้รสชาติสดชื่นหวานฉ่ำ
เมื่อกัดเข้าไปแล้วนอกจากความสดหวานยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ หลังจากที่กินเข้าไปแล้วก็สามารถฟื้นฟูพลังกายได้อย่างรวดเร็วและพลังเต็มอิ่ม
ระหว่างที่กำลังกินผลไม้เจียงหลีก็พิจารณาถึงสิ่งที่ได้รับในวันนี้ไปด้วย
หากพูดอย่างจริงจังล่ะก็ วันนี้ไม่ได้อะไรกลับมาสักอย่าง
วันนี้นอกจากหลงป่าแล้วยังไม่พบสิ่ง ทั้งยังถูกซัดมาเกยฝั่งบนชายหาดและนางก็เดินเลาะตามริมหาดเป็นเวลานาน
ในท้ายที่สุดนางก็ยังไม่เห็นเงาของหนานอู๋เฮิ่นอยู่ดี จึงสรุปได้ว่าเขาอาจจะไม่ได้ถูกคลื่นพัดมาบนเกาะแห่งนี้ และใกล้เกาะเล็กๆ แห่งนี้นอกจากทะเลอันกว้างใหญ่แล้วไม่เห็นสิ่งใดอีก นางไม่รู้ว่ามันอยู่ห่างจากซีฮวงแค่ไหนและจากทิศทางใดที่จะออกไปถึงดินแดนตะวันตกซีฮวงได้
ไม่มีเรือ ไม่มีแผนที่เดินทะเลและไร้ซึ่งหินวิญญาณ…
ตอนนี้นางแทบไม่มีอะไรติดตัวนอกจากสิ่งของบางอย่าง สัมภาระทั้งหมดถูกฝังไว้ในทะเลพร้อมกับเรือ
“เฮ้อ ข้าชักคิดถึงบัลลังก์จักรพรรดินีที่ดินแดนหนานฮวงเสียแล้วสิ นึกไม่ถึงว่าจะมาตกระกำลำบากในที่เช่นนี้” เจ
