นแดนอันกว้างใหญ่มายังที่แห่งนี้ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ ถึงจะตามนางมาได้ทัน หลีเอ๋อร์ของเขาไม่คิดจะให้เขาพักสักนิดเลยหรืออย่างไร
หลังจากที่ได้พบกันแล้วในที่สุดความคิดที่ตึงเครียดนั้นก็คลายลงและความง่วงเหงาหาวนอนซึ่งไม่ชัดเจนมาก่อนก็ปรากฏขึ้น ทำให้เขาไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป
หลีเอ๋อร์ของข้าเป็นสาวแล้ว ด้วยความอ่อนหวานในใจของเขา คราวนี้เจ้าก้อนขนก็หลับไปจริงๆ
“หลับแล้วหรือ” เจียงหลีชะงักแล้วพึมพำออกมา
วุ่นวายมาทั้งวัน นางเล่นละครคนเดียวหรือนี่ เจ้าเปี๊ยกนี่เหมือนกำลังดูข้าเล่นละครอย่างไรอย่างนั้น
“…” การรู้แจ้งอย่างกะทันหันทำให้เจียงหลีอยากหยิกหูแหลมของสัตว์ร้ายตัวน้อยเจ้าเปี๊ยกและขยำมันอย่างรุนแรง จากนั้นนางจึงยื่นมือทั้งสองข้างออกไปสัมผัสเจ้าก้อนขนแผ่วเบา นางกลับทำได้แค่อุ้มมันเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของตัวเองอย่างระมัดระวังและอ่อนโยน
ทันใดนั้นก็เข้าสู่บรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยน เจ้าก้อนขนที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วก็ขยับซุกตัวในอ้อมกอดนางอย่างไม่รู้ตัว
การสัมผัสถูไถบริเวณหน้าอกทำให้เจียงหลีหน้าแดงขึ้นมา นางจึงก่นด่าเสียงต่ำ “เจ้าสัตว์ลามก” โชคดีที่นางหน้าหนาพอถึงแม้จะเผลอไม่เป็นตัวเองครู่หนึ่ง แต่ไม่เพียงเพราะเขินเท่านั้นนางอยากจับเจ้าก้อนขนที่หลับสนิทโยนออกไปข้างนอกด้วย
“หลับแล้วยังมิวายเอาเปรียบข้าอีกนะ รอเจ้าตื่นก่อนเถิด ข้าจะหยิกเจ้าคิดดอกเบี้ยให้หนำใจเลย” เจียงหลียื่นนิ้วออกมาและดีดใบหูสี
