ชมพูที่อ่อนนุ่มของมันเบาๆ
ทุกครั้งที่นางดีดมันทำให้เกิดอาการสั่นเล็กน้อยที่ใบหูแหลม
ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้เจียงหลียิ้มในดวงตามากขึ้นและยิ่งรู้สึกในใจว่าเจ้าเปี๊ยกนี้น่ารักมาก นางพูดคนเดียว “เพิ่งได้เข้ามาในซีฮวง ข้าก็โชคร้ายที่ต้องพลัดพรากจากท่านอาจารย์หนาน ทั้งยังมาเร่ร่อนที่เกาะเล็กแห่งนี้อีก พอได้เจอเจ้าจะทำให้โชคร้ายของมลายไปกลายเป็นความสงบสุขจะได้หรือไม่”
ปลายนิ้วขอนางแตะเบาๆ ที่จมูกรูปสามเหลี่ยมสีชมพูของเจ้าก้อนขน การเคลื่อนไหวเบามากและไม่ได้รบกวนสัตว์ร้ายตัวน้อยที่กำลังหลับใหล
เจียงหลีที่ร่างกายสดชื่นกระชับเจ้าก้อนเข้ามาในอ้อมกอด ในที่สุดนางก็มีพลังงานที่จะพิจารณาถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตนสักที
ไม่รู้ว่าหนานอู๋เฮิ่นลอยไปติดที่ใด คงไม่เป็นอะไรหรอกกระมัง แต่ก็หวังว่าจะไม่เป็นอะไรเช่นกัน ความกังวลฉายชัดในแววตาของเจียงหลี
ตอนที่สถานการณ์กำลังโกลาหล นางทำได้เพียงยืนยันว่าหนานอู๋เฮิ่นได้ตกลงไปในทะเลแล้ว แต่ต่อจากนั้นจะเป็นเช่นไรนางเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
ไม่ว่าอย่างไร ก่อนที่จะได้เห็นศพของหนานอู๋เฮิ่น นางค่อนข้างเชื่อว่าเขายังมีชีวิตอยู่
ที่แห่งนี้นับว่าอยู่ในอาณาจักรซีฮวงหรือไม่ แล้วเกาะร้างแห่งนี้ห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่ซีฮวงเท่าไหร่ เมืองฮวงเสินอยู่ทิศใดของซีฮวง ที่สำคัญคือข้าจะออกจากเกาะแห่งนี้อย่างไร เจียงหลีครุ่นคิดในใจ
นางวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วนแต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้คำตอบ
ช่างม
