น้อยก็รู้สึกว่าตัวเองถูกอุ้มขึ้นมาจากพื้นหญ้าเข้ามาในอ้อมกอด
ในขณะที่มันมองตัวเองลอยตัวกลางอากาศก็ได้ยินเสียงของเจียงหลีที่ข้างหู “เจ้าตัวเล็ก เมื่อครู่นี้ข้าทำเจ้าเปียกหมดเลยคงหนาวมากล่ะสิ ข้าจะช่วยตากแห้งเจ้าดีหรือไม่”
เจ้าก้อนช้อนสายตาเงยหน้ามองนาง
ที่แท้ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หญิงสาวเดินมาถึงข้างหลังของมันแล้วเอาเสื้อคลุมเปียกชื้นขึ้นมาสวมใส่ จากนั้นยังไม่ลืมอุ้มมันขึ้นมาในอ้อมกอดด้วย
“…” รู้สึกถึงความปั่นป่วนที่บีบคั้นตัวเองในเวลานี้ หัวใจเจ้าก้อนจึงเกิดความสับสน
“ดวงตาของเจ้า”
เมื่อเจ้าก้อนตัวน้อยมองย้อนกลับไปภายใต้แสงจันทร์ เจียงหลีสามารถมองเห็นสีในดวงตาที่ไร้เดียงสาเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน แววตาที่คุ้นเคยและใจดีมาก นางเคยเห็นที่ใครคนนั้นเพียงผู้เดียว
‘ดวงตาของข้า’ แสงมืดหม่นพาดผ่านนัยน์ตาของเจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อยแล้วมันสบตาเจียงหลีโดยไม่คิดหลบสายตาสักนิด
“ราวกับลูกแก้วเหมือนกับเขา” จู่ๆ เจียงหลีก็ยิ้มออกมาดวงตาเป็นประกายอ่อนโยน นางเอามือขยี้ขนหัวที่เปียกปอนของมันอยู่หลายครั้งจนขนมันยุ่งไปหมดแต่มันกลับดูเชื่องยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
เจ้าก้อนสั่นสะท้านในใจแต่กลับนิ่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่หลับตาหนุนหัวเล็กๆ ของตัวเองไปที่แขนของเจียงหลี แล้วดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับการ ‘ลูบไล้’ ของเจียงหลี
บางที ที่ข้าดูคุ้นเคยกับมันอาจเป็นเพราะดวงตาของมันก็ได้ ในขณะที่เจียงหลีขยุ้มเจ้าก้อนก็หาคำ
