อธิบายให้กับตัวเอง
เจ้าก้อนตัวน้อยเชื่องมาก ไม่ว่าเจียงหลีจะขยุ้มขยำมันอย่างไรก็ไม่ร้องเลยสักแอะ ปล่อยให้นางทำตามใจชอบ
นอกจากได้กลิ่นหอมบนเรือนกายของหญิงสาวแล้วยังรู้สึกถึงผิวนุ่มเด้งผ่านเสื้อผ้าอีก ยิ่งทำให้มันมีความรู้สึกทรมานอยู่ในน้ำลึกและไฟร้อนลวก
หลังจากนั้นไม่นานขนของสัตว์ร้ายตัวน้อยก็แห้งสนิทและกลายเป็นเจ้าก้อนขนปุกปุยอีกครั้ง
“แห้งแล้ว” เสียงของเจียงหลีดังขึ้นอย่างชอบใจ
ราวกับว่านางมีความสุขที่ได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่จึงทำให้เจ้าก้อนขนที่แกล้งหลับปุ๋ยอดลืมตาขึ้นมามองหญิงสาวที่อุ้มตัวเองอยู่ไม่ได้
เสื้อผ้าบนร่างกายของนางถูกทำให้แห้งเช่นกัน ดูเหมือนว่านางจะใช้พลังวิญญาณเพื่อกระทำการสิ่งนี้
“เจ้าเปี๊ยก เจ้าอาศัยอยู่บนเกาะนี้หรือ” เจียงหลีอุ้มเจ้าก้อนขนไปยังที่พักของตัวเองก่อนหน้านี้
นางจำได้ว่าละแวกนี้มีถ้ำภูเขา คืนนี้นางอาจนอนที่นั่นสักคืน
ไม่ใช่ เจ้าก้อนตอบคำถามในใจ
จากนั้นมันจึงแกล้งหลับตานอนหลับไปอีกครั้ง
“ข้ายังคิดอยู่เลยว่าบนเกาะนี้มีข้าเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงคนเดียว คิดไม่ถึงว่าจะมีเจ้าเพิ่มขึ้นมาอีกตัว” เจียงหลีเองก็ไม่สนใจว่ามันจะตอบหรือไม่และยังคงถามเองตอบเอง
“พ่อแม่ของเจ้าล่ะ ดูท่าทางเจ้าแล้วเหมือนเพิ่งเกิดได้ไม่นานใช่ไหม” เจียงหลีถามอีก
“…” เจ้าก้อนที่แกล้งหลับอยู่แน่นอนว่าไม่ตอบนางหรอก
“ดูจากลักษณะท่าทางของเจ้า มากสุดก็คงหนึ่งหรือสองขวบใช่หรือไม่” เจียงหลีสำรวจเจ้าก้อนใน
