บตานางแดงก่ำ
ทุกคนล้วนเห็นกันหมดแต่กลับไม่ได้ซักไซ้อันใด
เจียงหลีเหลือบตามองพี่ชายของตนคราหนึ่งแล้วเอ่ยกับมู่ชิงเหยียนว่า “หลังจากนี้สามวันเราจะไปที่ที่เจ้าขึ้นฝั่งมาในคราแรก”
มู่ชิงเหยียนชะงัก นางรู้ว่าเจียงหลีจะไปตรวจสอบเรื่องการค้ามนุษย์จึงได้พยักหน้ารับ
“เรื่องอันใด” เจียงเฮ่าเอ่ยถาม
เจียงหลีจึงได้เล่าเรื่องที่เจอมู่ชิงเหยียนคราแรกให้ฟัง “…มีคนจากหนานฮวงมาซีฮวงเพื่อค้ามนุษย์โดยแอบอ้างว่าเป็นเรือสินค้า เรื่องนี้เดิมทีข้ายังไม่มีเวลาไปตรวจสอบ แต่ในเมื่อยามนี้ที่นี่ต้องใช้เวลาในการปรับปรุงพักหนึ่ง ก็ถือโอกาสนี้ไปดูเสียหน่อย”
“นึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องเช่นนี้ด้วย!” ลู่เสวียนเอ่ยด้วยความโมโห
เหวินเหรินชิ่งชิ่งเห็นบรรยากาศไม่ค่อยดีจึงกล่าวว่า “คนพวกนี้เลวทรามนัก คิดไม่ถึงว่าจะเห็นคนเป็นสินค้าเช่นนี้ ยังดีที่ตอนนั้นชิงเหยียนหนีออกมาได้”
เจียงเฮ่าจ้องมู่ชิงเหยียนเขม็งด้วยสายตาเกรี้ยวกราดที่ยังคงไม่จางหายไป สีหน้าเขาบูดบึ้ง เขาไม่รู้มาก่อนว่านางเกือบจะถูกขายไปแล้ว!
เขาจะต้องหาคนพวกนั้นที่กล้าขายนางให้เจอแล้วหั่นศพพวกมันเป็นหมื่นๆ ชิ้นให้ได้!
“ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย” เจียงเฮ่าเอ่ยเสียงเคร่งขรึม
“ข้าก็ด้วย!”
“ข้าก็ด้วย!”
ลู่เสวียนและเหวินเหรินชิ่งชิ่งต่างเอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
“เดี๋ยวๆ พวกเจ้าไปกันหมดแล้วทางนี้จะทำอย่างไร” กงเสวี่ยฮวาเอ่ยเตือนขึ้น “แต่เจ้าเป็นถึงหลิงหวังที่มีเพียงผู้เดีย
