เสร็จสรรพ
“อืม เจียงเฮ่ายามนี้เป็นถึงหลิงหวัง มีเขาอยู่ด้วย พวกเราก็วางใจลงได้บ้าง” หนานอู๋เฮิ่นพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย
เฟิงสิงอวิ๋นเอ่ยขึ้นว่า “นึกไม่ถึงว่าซีฮวงจะยังมีอำนาจไปจัดการถึงหนานฮวงได้ หลังสืบรู้เรื่องนี้ได้แน่ชัดแล้ว พวกเราก็ต้องไปรายงานที่ฮวงเสินอีก”
เหตุใดกลุ่มอำนาจฮวงเสินจึงสนใจหนานฮวงเป็นพิเศษเล่า เหตุใดพวกเจียงหลีที่มาจากเทียนเจียวจึงจะไปฮวงเสินกันหมด อันที่จริงกงเสวี่ยฮวาพอจะเดาคำตอบไว้ในใจได้แล้ว แต่ในเมื่อเจียงหลีไม่ให้เขาถาม เขาก็จะแกล้งทำเป็นไม่รู้
…
หลังจากคนทั้งกลุ่มปรึกษาหารือกันเรียบร้อยแล้วก็ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน
สามวันต่อมาต่างยุ่งกันให้วุ่น ยุ่งเสียจนเจียงหลีเท้าไม่ติดพื้น ซ้ำยังทิ้งเจ้าเปี๊ยกไว้ที่ห้องอีก เมื่อสร้างอำนาจกลุ่มใหม่ขึ้นจึงมีเรื่องที่ต้องจัดการมากมาย
นางไม่เกี่ยงงอนในฐานะผู้นำของกลุ่มอำนาจ
ลูกศิษย์ที่รับเข้ามาใหม่ต่างเรียกนางว่า ‘ผู้นำเซียน’ ส่วนมู่ชิงเหยียนที่เป็นผู้ดูแลก็กลายเป็นรองผู้นำเซียน
สามวันต่อมาพวกเจียงหลีก็ออกเดินทาง
มีนกปี้อวิ๋นจากวังเทียนอู่กงเป็นพาหนะเช่นเดิม มุ่งหน้าไปยังเมืองซู่หยาที่มู่ชิงเหยียนขึ้นฝั่งมาในตอนนั้น
นกปี้อวิ๋นรวดเร็วมาก ไม่ถึงสามวันดีก็มาถึงเมืองซู่หยาแล้ว
หากนั่งรถม้ามาล่ะก็ เกรงว่าระยะทางเท่านี้จะต้องใช้เวลาราวๆ เดือนหนึ่งเห็นจะได้
…
เมืองซู่หยาเป็นเมืองที่ดูแล้วเหมือนเมืองธรรมดาทั่วไปเมืองหนึ่ง
ภายในเ
