เฮ่ากลับดื้อรั้นเอาหินวิญญาณและผลึกหินวิญญาณให้นาง
“ท่านให้ข้ามาหมด แล้วท่านจะทำอย่างไร” เจียงหลีกล่าว
เจียงเฮ่ากลับส่ายศีรษะอย่างไม่สนใจ “หากเจ้าไม่ใช้ข้าก็เป็นห่วง”
เจียงหลีถอนหายใจเงียบๆ “พี่ใหญ่ ท่านอย่าทำเยี่ยงนี้เลย สำนักพรตเสวียนหมิงถูกพวกเราล้มล้างหมดแล้ว น่าจะมีทรัพยากรอยู่ไม่น้อย ข้าไม่จนตรอกหรอกนะ”
“เจ้าดูดซับได้มาก” เจียงเฮ่ากล่าวอย่างหงุดหงิด
“…” เจียงหลีพูดไม่ออก นี่กำลังกล่าวหาว่านางเป็นชูชกใช่หรือไม่
หากเป็นเช่นนี้จริง นางก็ต้องพูดเหตุผลดีๆ กับพี่ชายคนนี้เสียแล้ว
“อาหลี ตอนนี้เจ้าไม่มีแรงเหลือแล้ว เดี๋ยวข้าช่วยเจ้าอุ้มมันเอง” เจียงเฮ่าจ้องไปที่เจ้าเปี๊ยกที่อยู่ในอ้อมแขนของเจียงหลี
เจียงหลียิ้มให้เล็กน้อยเพื่อเป็นการปฏิเสธ “ไม่เป็นไร มันไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้ มีแค่ข้าคนเดียวเท่านั้นเจ้าค่ะ”
เจียงเฮ่าหรี่ตา แสงอันตรายส่องประกายระหว่างดวงตาของเขา “นิสัยแปลกขนาดนี้เชียวรึ”
สัตว์ร้ายตัวหนึ่งเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของเจียงหลี และดวงตาสีซีดของมันมองมาที่เขาอย่างไม่พอใจ อืม ตี้จวินอย่างข้าก็แปลกแบบนี้แหละ แล้วเจ้าจะทำไม
“หลิวหลีเก่งกาจมากแล้วมันก็ภักดีมาก มันเคยช่วยข้าด้วย พี่ใหญ่ห้าม
