รื่องห้าคนนั้นได้อย่างไร กงเสวี่ยฮวามิอยากอยู่ท่ามกลางความแปลกประหลาดในสำนักพรตเสวียนหมิงนี้นานเท่าไหร่นัก
เจียงหลีนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบทั้งสองคน “ข้าจะแอบออกไปข้างนอกเงียบๆ เพื่อสืบข่าว พวกเจ้าทั้งสองรออยู่ที่นี่”
“นี่จะทำได้อย่างไร เจ้าไปคนเดียวมันอันตราย” กงเสวี่ยฮวาส่ายหน้าคัดค้าน
แววตาของมู่ชิงเหยียนเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วยเช่นกัน
เจียงหลีกล่าว “ข้าคุ้นเคยกับที่แห่งนี้มากกว่าพวกเจ้า รู้ว่าพวกมันขังคนไว้ที่ไหน ตำหนักของประมุขสำนักอยู่แห่งใดพวกเจ้ารู้หรือ”
ทั้งสองส่ายหน้าทันที
“วางใจเถอะ ข้าไม่เพ่นพ่านหรอก” เจียงหลีรับประกันก่อนจะออกจากจวนที่พักไป
เพลานี้นางเป็นห่วงพวกเจียงเฮ่ามาก เมื่อทบทวนอย่างถี่ถ้วนแล้วนางจึงตัดสินใจไปยังสถานที่กักกันนักโทษของสำนักพรตเสวียนหมิงก่อน
เจียงหลีหลบหลีกผู้คุ้มกันเข้ามาในคุกได้อย่างง่ายดายด้วยความคุ้นทาง แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงดุด่าทุบตีดังลอดออกมา
“ไอ้สารเลว ฆ่าข้าสิ มาสิ มาเลย!”
ลู่เสวียน!
เจียงหลีหรี่ตา ยืนยันว่านี่คือเสียงของลู่เสวียน แม้จะไม่ได้ยินมาหลายปี แต่น้ำเสียงอันแสนคุ้นเคยเยี่ยงนี้ทำให้นางรู้สึกอุ่นวาบในใจ
เป็นพวกเขาจริ
