“นึกไม่ถึงว่ามู่เหยี่ยนฉือจะเป็นคนขอท้าสู้เอง”
“มีอะไรน่าแปลก มู่เหยี่ยนฉือขอท้าสู้ก็ไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว”
“ไม่ใช่ ข้าแปลกใจที่เจียงหลีไม่ใช่คนของวังเทียนอู่กง ทำไมเขาถึงท้าสู้เร็วขนาดนี้”
“หรือว่าเป็นเพราะเจียงหลีทำลายสถิติของเขาที่หอดูดาวหรือ”
“ก็อาจจะนะ ไม่ต้องไปสนเขาหรอก พวกเรามีเรื่องสนุกๆ ให้ดูก็พอ การต่อสู้ระหว่างปีศาจกับปีศาจเช่นนี้หาดูได้ยากมากนะ!”
“หวังว่าจะสนุกจริงๆ!”
“….”
บนยอดเขาอัฒจันทร์ทั้งห้าที่เหล่าลูกศิษย์ของวังเทียนอู่กงมารออยู่แล้ว ต่างก็พูดคุยกันเรื่องนี้
และท่ามกลางผู้คน มู่ชิงเหยียนมองชายที่อยู่บนเวทีประลองด้วยความวิตกกังวล อารมณ์สับสน นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ตอนแรกที่เขาจากไป ตนเองยังเป็นเพียงแค่เด็กอายุสิบเอ็ดสิบสองปี วันนี้มู่ชิงเหยียนไม่แน่ใจว่ามู่เหยี่ยนฉือจะจำตัวเองได้หรือไม่ นางก็แค่อยากรู้ว่าทำไมจู่ๆ มู่เหยี่ยนฉือถึงได้ท้าเจียงหลีสู้
หรือว่าเขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นในหนานฮวง มู่ชิงเหยียนคาดเดาในใจ แต่ว่าความสงสัยนี้ ก็มีเพียงหลังจากการประลองแล้วเท่านั้นถึงจะรู้
“เอ๊ะ นี่ก็นานแล้ว ทำไมแม่นางเจียงหลีถึงยังมาไม่ถึงล่ะ”
“นั่นสิ นานมากแล้วนะ”
“ก่อนหน้านี้นายท่าน
