“มู่เหยี่ยนฉือขอท้าเจียงหลี เจียงหลีจะรับคำท้าหรือไม่”
คำพูดนี้ดังก้องไปทั่วทั้งท้องฟ้าของวังเทียนอู่กง
มู่ชิงเหยียนที่วางแผนจะไปเดินชมวัง หลังจากที่ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็ดูตื่นตระหนกตกใจขึ้นมา นางพูดกับลูกศิษย์ที่เดินนำทางนางว่า “เร็ว รีบพาข้าไปที่เวทีประลอง”
หลังจากที่ลูกศิษย์ของวังเทียนอู่กงคนอื่นๆ ได้ยินก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วเกิดความสนใจขึ้นมา
“มู่เหยี่ยนฉือคงนั่งไม่ติด อยากจะท้าสู้กับเจียงหลีรึ”
“ดูแล้วคงเป็นเพราะเจียงหลีทำลายสถิติลง ทำให้มู่เหยี่ยนฉือคนที่คลั่งไคล้การต่อสู้นั่นโมโหหรือ”
“ไม่ว่าจะเพราะอะไร อย่างไรพวกเราก็มีเรื่องสนุกๆ ให้ดู นี่คงเป็นการปะทะกันระหว่างปีศาจกับปีศาจ!”
“อืม เจียงหลีมีพรสวรรค์มาก แล้วยังรูปงามอีก ไม่รู้ว่าฝีมือการต่อสู้เป็นอย่างไรบ้าง”
“เจอกับคนสวยแบบนี้ ข้าทำไม่ลงหรอก ยอมตายด้วยมือของนางดีกว่าต้องทำร้ายนาง”
“น่าเสียดายที่มู่เหยี่ยนฉือไม่ใช่เจ้า ในหัวของเจ้านั่นมีแต่การต่อสู้ เป็นคนที่คลั่งไคล้การต่อสู้อย่างสมบูรณ์แบบ ต่อให้สวยกว่านี้ ในสายตาของเขาก็เป็นแค่โครงกระดูกสีชมพู”
“ไปๆๆ พวกเรารีบไปจับจองที่นั่งกันเถอะ!”
“รีบทำไม เจียงหลียังไม่รับคำท้ามิใช่หรือ”
“…”
