ณ ตำหนักเทียนจื้อ เจียงหลีหยุดเดินแล้วหันมามองเสียงท้าสู้ที่ดังขึ้นไม่หยุดจากด้านนอก
กงเสวี่ยฮวากัดฟันพูด “มู่เหยี่ยนฉือนี่รีบร้อนจริงๆ!” ทันทีหลังจากนั้นเขาก็หันมามองเจียงหลี “เจียงหลี เจ้าไม่ใช่ลูกศิษย์วังเทียนอู่กงของข้า ไม่ต้องสนใจคำท้าของเขาก็ได้”
“ข้ารับคำท้า” เจียงหลีพูดอย่างเย็นชา
“ฮะ?” หงเสวี่ยฮวาอึ้งไป มองนางด้วยความตะลึง
เจียงหลีมองเขาแล้วเลิกคิ้ว
กงเสวี่ยฮวาทำอะไรไม่ได้จึงยิ้ม “เจ้าคิดดีแล้วหรือ เจ้าเพิ่งจะเป็นที่สนใจในวังเทียนอู่กงของข้า ถ้าหากว่าแพ้เขา จะขายหน้าเอานะ”
เจียงหลีกลับไม่คิดเช่นนั้น “ทักษะการต่อสู้ที่เพิ่งได้เรียนรู้มากำลังต้องการคนมาทดสอบอยู่พอดี”
“…” กงเสวี่ยฮวาถูกคำพูดของนางทำให้พูดไม่ออก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความมั่นใจที่เต็มเปี่ยมของนางรึเปล่าที่ทำให้รู้สึกแบบนั้น เขาหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมาแล้วลากไปบนฟ้า
ทันใดนั้นควันสีแดงก็พุ่งไปบนฟ้าแล้วค่อยๆ จางหายไป
“นี่คือการตอบรับคำท้า ถ้าหากไม่รับคำท้า ก็จะปล่อยควันสีเขียว” กงเสวี่ยฮวาพูดอธิบาย
เจียงหลีพยักหน้า แล้วหันหน้าหนีอย่างไม่สนใจ “ไปกันเถอะ ไปพบเจ้าของวังก่อน”
“รับคำท้าแล้ว! รับคำท้าแล้ว! เจียงหลีรับคำท้า
