แล้ว!”
“เร็วเข้า! รีบไปจองที่นั่ง ไปช้าเดี๋ยวไม่มีที่ดีๆ นั่ง”
“ไปๆๆ!”
ในตอนที่เจียงหลีก้าวเข้าสู่ตำหนัก เหล่าลูกศิษย์ในแต่ละส่วนของวังเทียนอู่กงกลายเป็นลำแสงมุ่งไปยังเวทีการประลอง
ระหว่างทาง มีคนต่อสู้กันอยู่ไม่น้อย
กงเสวี่ยฮวาผลักประตูใหญ่ของตำหนัก แล้วเดินเข้าไปกับเจียงหลี ในตำหนักโล่งมาก ไม่มีใครเลย มีเพียงชายวัยกลางคนรูปงามที่สวมใส่ชุดสีขาวคนนั้นนั่งอยู่
“ท่านพ่อ” กงเสวี่ยฮวาเรียกด้วยความนอบน้อม
กงฉิงพยักหน้า แล้วมองเจียงหลี
สายตาที่จ้องมองมีความกดดัน ทำให้เจียงหลีรู้สึกเหมือนว่าถูกมองจนเห็นถึงกระดูก นางไม่ได้แสดงอะไรออกมา นางทำความเคารพแล้วพูดกับกงฉิงว่า “ข้าน้อยคือเจียงหลี ขอคารวะใต้เท้า”
“ที่นี่ไม่มีคนอื่น เจ้าไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ในเมื่อเจ้ากับฮวาฮวาเป็นสหายกัน ก็เรียกข้าว่าลุงก็ได้” กงฉิง พูดด้วยใบหน้าอมยิ้ม
“ท่านลุงกง” เจียงหลีเรียกเขาใหม่อย่างจริงใจ
กงฉิงยิ้มกว้างขึ้น เขาพูดว่า “มู่ชิงเหยียนท้าสู้เจ้า แล้วเจ้าก็รับคำท้าแล้ว เช่นนั้นข้าก็จะไม่ทำให้เจ้าเสียเวลา ข้าขอถามเจ้าเพียงคำถามเดียว ทักษะการต่อสู้ที่เจ้าได้มาจากแผนที่ดาราเทพสงครามใช่วิชาในตำนานหรือไม่”
“วิชาในตำนานหรือ” กงเ
