บทที่ 395 ปฐมบทแห่งการหลอมโลกา
ลวี่หยางเกิดความคิดจะหลอมสวรรค์เจ็ดยอแสง หาใช่เพียงอารมณ์ชั่วแล่น และมิใช่เพราะถูกผู้ใดกระตุ้นจนจิตใจพลุ่งพล่านแล้วจึงเกิดความคิดขึ้นลอยๆ
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบ ลี่เจี๋ยโปว ออกมากวาดผ่านร่างตน
ไม่มีปฏิกิริยาใด
อืม เช่นนั้นย่อมมิใช่แล้ว
กล่าวโดยสรุป เขามั่นใจในตนเอง ความคิดนี้แม้จะมีเค้าลางอยู่ก่อนหน้าแล้ว หากแต่จนถึงวันนี้จึงมีรากฐานพอให้ลงมือ
“สิ่งสำคัญที่สุดก่อนอื่นเลย…ก็คือพลังของข้า เมื่อสิบปีก่อน ข้ายังมีเพียงผู้พิทักษ์หลงเยว่ในระดับวางรากฐานขั้นปลาย การหลอมโลกาแทบเป็นเพียงวาจาเพ้อฝัน แต่บัดนี้ หลังช่วงชิงธูปเทียนแห่งลัทธิบัวขาวมา ข้ามีเทพแห่งธูปเทียนสามตน ที่ล้วนมีฐานะเทียบได้กับวางรากฐานสมบูรณ์ประจำการอยู่!”
บรรพชนถิงโยว, วิญญาณธงมารดาไร้กำเนิด, หลงเยว่
เมื่อเทียบกับสิ่งนั้นแล้ว สวรรค์เจ็ดยอแสงกลับเป็นเพียงเค้าลางแห่งตำแหน่งมรรคผล ยังมิอาจเทียบได้กับตำแหน่งมรรคผลโลกทับซ้อนโดยแท้ นี่เองจึงเป็นโอกาสให้เขาอาศัยช่องว่างแทรกแทรงเข้าไปได้
ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ
“ด้านนอกของสวรรค์เจ็ดยอแสง ยังมีมหาค่ายกลชั้นสามซึ่งหงยวิ๋นเคยจารึกไว้ด้วยตนเมื่อครั้งยังเป็นเจินจวิน! นี่แหละคือหัวใจของแผนการทั้งหมด!”
【ค่ายกลเจ็ดยอแสงตรึงโลกาคงสัจ】!
‘แม้ในปีนั้นหงยวิ๋นจะซ่อนกลลวงไว้ภายในค่ายกล แต่ข้าได้ตรวจสอบความทรงจำของเขาแล้ว บรรดากลลวงเหล่า
