นั้นข้ารู้หมด จึงไร้เหตุให้หวาดหวั่น’
ว่าตามตรง เมื่อครานั้นหงยวิ๋นจัดวางค่ายกลนี้ไว้ เกรงว่าก็คงคิดไว้ในใจว่าจะหลอมสวรรค์เจ็ดยอแสงเช่นกัน เพียงแต่ยังมิทันได้ลงมือกลับม้วยสิ้นเสียก่อน แผนการจึงดับไปตั้งแต่ต้น อย่างไรก็ดี แม้ตัวหงยวิ๋นจะอ่อนด้อย แต่ระดับเจินจวินของเขาหาได้มีสิ่งใดเจือปน
มหาค่ายกลในอดีต… บัดนี้ยังคงหมุนวนมิหยุด…
กาลเวลานับพันปีหาได้กัดกร่อนสิ่งที่หงยวิ๋นจัดวางไว้ในอดีตเลยแม้แต่น้อย เวลานี้ลวี่หยางเพียงเพ่งดูครู่หนึ่งก็รู้โดยพลันว่ามหาค่ายกลยังสามารถใช้งานได้
‘บัดนี้…คือห้วงยามอันเหมาะสมที่สุด!’
‘ด้วยสภาพของข้าในเวลานี้ ย่อมมิอาจเลื่อนขึ้นได้อีกในเวลาอันใกล้ ต่อให้เตรียมการต่อไป ก็มิพ้นเสียเวลาเปล่า’
‘เมื่อถึงเวลาตัดสินใจ…ก็ต้องตัด!’
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็ผ่อนลมหายใจยาวหนึ่งเฮือก มิลังเลอีกรั้ง พลันขับเคลื่อนเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสอง ซึ่งหงยวิ๋นเคยริเริ่มขึ้นโดยเฉพาะสำหรับสวรรค์เจ็ดยอแสง
‘《มหาคัมภีร์พิธีเปิดแท่นบำเพ็ญมรรคผล》!’
“โครม!”
ในบัดดล ฟ้าดินสะท้านสะเทือน
ขณะเดียวกัน ณ เบื้องนอกของ【หลี่เหินเทียน】 สองเทพแห่งธูปเทียนผู้จับตามองลวี่หยางอยู่ ทั้งปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยนและเจ้าที่เมืองหลวงอู๋หนิง ล้วนสีหน้าแปรเปลี่ยนในพริบตา
เสียงระเบิดครั้งนั้นหาใช่ดังก้องระหว่างฟ้าดินไม่
หากแต่…ดังก้องในจิตใจของหมู่ชนทั้งหลาย
ไม่เพียงแต่พวกเขา เหล่าเทพธูปเทียนทั่วหล้า ตลอดจ
