ี่แท้ก็คือผู้เจ้าของวังเทียนอู่กง!
เจียงหลีเข้าใจแล้ว
“ไปกันเถอะ ท่านพ่อข้าอยากพบเจ้า เจ้าไปกับข้าหน่อย แล้วก็ถือโอกาสบันทึกทักษะที่ได้มาด้วย” กงเสวี่ย ฮวาพูดกับเจียงหลีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ได้” เจียงหลีทำตามที่เขาบอก
จนถึงตอนนี้ วังเทียนอู่กงได้สร้างความประทับใจให้กับนางอย่างมาก นางไม่จำเป็นต้องยิ่งผยองอวดดี
“เช่นนั้นข้ากลับไปรอเจ้าก็แล้วกัน” มู่ชิงเหยียนเอ่ยพูดอย่างยิ้มแย้ม นางช่างรู้งานเสียจริง ที่ๆ ไม่ควรไปด้วย นางก็ไม่ไป
เจียงหลีพยักหน้า
กงเสวี่ยฮวากลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าไม่ต้องกลับไปรอหรอก น่าเบื่อจะตาย เดี๋ยวข้าให้คนพาเจ้าเดินชมวังเทียนอู่กง พวกเจ้ายังมีอีกหลายที่ๆ ยังไม่ได้ไป”
มู่ชิงเหยียนมองเจียงหลี เหมือนว่ารอให้นางตัดสินใจ
เจียงหลีพยักหน้า “เช่นนั้นก็ได้”
กงเสวี่ยฮวายิ้ม แล้วก็จัดการตามที่บอก
หลังจากนั้น เขาถึงจะพาเจียงหลีขี่นกกระเรียนเทพของวังเทียนอู่กงไปยังตำหนักในส่วนเทียนจื้อ
หลังจากที่ทั้งสองจากไป ลูกศิษย์ของวังเทียนอู่กงในแต่ละส่วนถึงได้เงยหน้ามองส่งด้วยสายตา แล้วต่างพูดคุยกัน
“นี่คือเจียงหลีเองหรือ”
“นางเหมือนไม่ใช่คนของวังเทียนอู่กงเลย”
“ดูจากชุดของนางก็
