ล่ะ ที่นี่คือวังเทียนอู่กง ปลอดภัยเป็นอย่างมาก ให้มันอยู่ในห้องนี่แหละ”
“เอ๊ะ” คำตอบนี้ เหมือนว่าจะทำให้มู่ชิงเหยียนประหลาดเล็กน้อย
เจียงหลีชะงักไป แล้วพูดเสริม เหมือนว่ากำลังพูดโน้มน้าวตัวเองว่า “พวกเรามาเป็นแขก นำสัตว์เลี้ยงไปด้วย ถ้าเกิดปะทะกันจะไม่ดีเอา”
มู่ชิงเหยียนพยักหน้า แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ทั้งสองเดินออกจากห้องไปพร้อมกัน ทิ้งเจ้าเปี๊ยกไว้ในห้องเพียงลำพัง
มองประตูที่กำลังปิด ในแววตาที่แวววาวคู่นั้นของเจ้าเปี๊ยกเผยความสับสนออกมา
“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม” พอเดินออกมา มู่ชิงเหยียนถามด้วยความห่วงใย
เจียงหลีหันมา ในสายตามีความงงงัน
มู่ชิงเหยียนยิ้มแล้วพูดอธิบายว่า “ดูเหมือนว่าเจ้ามีเรื่องอะไรในใจ”
ชัดขนาดนั้นเชียวหรือ
เจียงหลีหรี่ตาทั้งสองข้าง แล้วยิ้มออกมา ไม่ได้ตอบอะไร
นางก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ตื่นมาเช้านี้ ก็รู้สึกแปลกๆ เป็นเพราะว่าลู่เจี้ย หรือเป็นเพราะว่าดวงตาที่แวววาวคู่นั้น ทำไมนางเห็นดวงตาที่แวววาวคู่นั้นแล้วถึงนึกว่ามันคือลู่เจี้ยได้ล่ะ
เพียงแต่ เรื่องพวกนี้นางไม่สามารถบอกใครได้ ทำได้เพียงเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของหัวใจ
ตอนที่กินอาหารเช้า กงเสวี่ยฮวาก็มาถึงแล้ว เขารู้ตัวว่าต้อ
