นของมันอย่างใกล้ชิด “ข้ารู้ว่าเจ้าจะปรากฏตัวออกมาเอง”
เจ้าเดรัจฉานน้อยถูไปมาในอ้อมแขนของนางอย่างใกล้ชิด เปิดปากหาวอีกครั้งแล้วค่อยๆ กวาดมองไปยังกงเสวี่ยฮวาก่อนที่จะหลับตาและนอนหลับต่อ
กงเสวี่ยฮวาก็รู้สึกรอบตัวเย็นลง พร้อมบ่นพึมพำ “ทำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกหนาวขึ้นมา ยิ่งหนาวมากขึ้นไปอีกล่ะ”
เจียงหลีมองเขาอย่างสงสัย และกอดเจ้าเปี๊ยกในอ้อมแขนของนางอย่างระมัดระวัง
ระหว่างทาง มู่ชิงเหยียนค่อนข้างเงียบ
มีกงเสวี่ยฮวาตามอยู่ เจียงหลียังไม่สะดวกที่จะพูดคุยกับนางนัก
แต่สิ่งที่นางควรจะพูดก็เหมือนจะพูดไปแล้ว และส่วนที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับมู่ชิงเหยียนไปทบทวนเอง หากเจียงเฮ่าไม่ต้องกังวลเรื่องตบแต่งภรรยา นางที่เป็นน้องสาวก็ไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก
“เจียงหลี เจ้าดูสิว่าเมื่อกี้ข้าก็เพิ่งช่วยเจ้าไป ตอนนี้เจ้าควรจะตามข้ากลับไปที่วังเทียนอู่กงแล้วหรือไม่” เมื่อเดินถึงตีนเขา กงเสวี่ยฮวายิ้มและหัวเราะ
เจียงหลียิ้มอย่างขี้เล่น “เจ้าช่วยข้าเมื่อไหร่กัน”
กงเสวี่ยฮวาหน้าเปลี่ยนสี ชี้ไปทางเจียงหลีพร้อมพูด “เจ้าอย่าเป็นคนประเภทพอข้ามแม่น้ำเสร็จก็ทุบสะพานนะ! คิดจะใช้คนเสร็จแล้วเขี่ยทิ้งเลยรึ ถ้าหากเมื่อกี้ข้าไม่เปิดเผยตัว
