บทที่ 394 นำไปทั้งหมด
ทางฝั่งเซียนวิญญาณซั่งจางจะอึดอัดคับข้องเพียงใด ลวี่หยางแม้จะคาดเดาได้บ้าง แต่ถึงที่สุดก็ยังไม่อาจล่วงรู้รายละเอียดแท้จริง
ยามนี้ เขาได้ถอนสายตากลับคืน มิได้เพ่งมองไปยังมู่ฉางเซิงในแดนลับหลอมวิชาอีกต่อไป แม้กระทั่งการเชื่อมต่อกับบรรพชนสกุลอวิ๋น เขาก็ตัดขาดลงอย่างเด็ดขาดโดยไม่ลังเล
เหตุผลง่ายดายยิ่ง
เมื่อครู่นั้น ข้ากลับเกิดความคิดขึ้นมาว่า…หรือควรฉวยโอกาสควบคุมบรรพชนสกุลอวิ๋น ล่อลวงมู่ฉางเซิง แล้วจับเข้าธงหมื่นวิญญาณดี?
เพียงความคิดเดียวนี้ ก็ทำให้ลวี่หยางเลือกที่จะตัดขาดทันที
จะว่าเขาคิดมากเกินไป หรือคิดเล็กทำใหญ่ก็ตาม อย่างไรเสียกับดักของเจินเหรินบรรพกาลนั้นใหญ่หลวงเกินไป สำหรับเขาในยามนี้ย่อมมิใช่สิ่งจะรับไว้ได้
มีเพียงเจินจวินเท่านั้น…จึงอาจรับมือไหว
“ความลับของจ้าววิถีหรือมู่ฉางเซิงล้วนลวงตา! มีเพียงพลังของข้าเท่านั้น…ที่เป็นของแท้แท้จริง สิ่งสำคัญในเวลานี้ คือเร่งยกระดับให้สูงยิ่งขึ้นต่อไป!”
ลวี่หยางสูดลมหายใจลึกหนึ่งครา นั่งขัดสมาธิอยู่ภายในหลี่เหินเทียน
โดยไม่จำเป็นต้องเรียกหา พลังธูปเทียนจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาโดยตนเอง แต่ในไม่ช้า เขากลับค้นพบด้วยความประหลาดใจ ธูปเทียนเหล่านี้มากเกินกว่าที่เขาคาดไว้!
เป็นเช่นนี้เอง… ลัทธิบัวขาวนั้น นอกจากมารดาไร้กำเนิด ยังบูชาเทพราชันย์ เทพผู้สูงส่งอีกมากมาย พลังธูปเทียนทั้งหลายจึงถูกแบ่งแยกออกไปอย่างมหาศาล บัดนี้
