ับพึมพำ “ระหว่างทางมานี้ ข้าเป็นคนคอยให้บริการอาหารและเครื่องดื่มอร่อยๆ นี่ต้องหนังหนาขนาดไหน ถึงได้ทำหน้าเยี่ยงนั้น”
เขาไม่รู้ว่าเจียงหลีเคยชินกับการเป็นจักรพรรดินีและไม่เคยกังวลกับสิ่งภายนอกร่างกายของนาง
นางสามารถมีชีวิตอยู่ในวันที่ยากลำบาก ในวันที่สุขสบายนั้นก็ยิ่งสามารถมีชีวิตที่ดีได้
นางถือว่ากงเสวี่ยฮวาเป็นเพื่อนแล้ว ดังนั้นนางจะไม่ถือสามากนัก เพราะคิดว่ากำลังเอาเปรียบเขา หากวันหนึ่งกงเสวี่ยฮวาต้องการความช่วยเหลือจากนาง นางก็จะไม่รอช้าและไม่ลังเล
สำหรับกงเสวี่ยฮวานั้น ถึงปากจะบ่น แต่เขาก็มักจะจ่ายเงินทุกครั้ง อันที่จริงเขาก็คิดว่าเจียงหลีเป็นคนกันเอง ถึงได้ทำเช่นนั้นไม่ใช่หรือ
ในฐานะนายน้อยแห่งกลุ่มอำนาจระดับสูงแล้ว เขาจะโง่เขลาได้ซักเพียงใดกัน
…
“ช่วยด้วย!”
เจียงหลีและกงเสวี่ยฮวาได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือทันทีที่พวกเขาก้าวเข้ามาในตลาด
ทั้งสองตะลึงในเวลาเดียวกัน มองหน้ากันและเดินไปยังสถานที่ที่ร้องขอความช่วยเหลือ
เมื่อพวกเขามาถึงก็มีกลุ่มคนอยู่ที่นั่นแล้ว
“ในที่นี่มีท่านใดที่เป็นหลิงซือด้านการรักษาให้การช่วยเหลือได้บ้างหรือไม่ หากมี ได้โปรดช่วยคนด้วยเถิดและข้าจะตอบแทนอย่างหนัก”
