เสียงกังวลดังมาจากฝูงชน
ตอบแทนอย่างหนัก
เจียงหลีเลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำเหล่านี้
กงเสวี่ยฮวาผู้ซึ่งชอบร่วมสนุกได้เบียดเข้ามาแล้วบอกสิ่งที่เขาเห็น “เฮ้อ ดูเหมือนคนผู้นี้จะโดนยาพิษนะ! ผิวคล้ำขึ้นขนาดนี้ หายใจเข้าแผ่วเบา แต่หายใจออกแรง เกรงว่า…”
“เจ้าหยุดพูดไปเลย! ถ้าไม่สามารถช่วยคนได้ก็ออกไปและอย่าพูดเรื่องโง่เขลาที่นี่!” คนที่อุ้มชายผู้ถูกวางยาขัดจังหวะคำพูดของกงเสวี่ยฮวาอย่างโกรธเกรี้ยว
กงเสวี่ยฮวาโค้งมุมปาก และเงียบปากไป
เจียงหลีเบียดเข้ามาและมองไปที่คนที่นอนอยู่บนพื้น แน่นอนว่ามันเหมือนกับที่กงเสวี่ยฮวากล่าว ถ้าหากรอช้าอีกนิดเขาจะตายได้
เมื่อนึกถึงคำว่า ‘ตอบแทนอย่างหนัก’ ก็คิดถึงถุงเงินของตนก็รู้สึกละอายใจไปนาน
เจียงหลีก้าวออกมาและพูดขึ้น “ข้าช่วยเอง”
“เจ้า” กงเสวี่ยฮวามองไปที่เจียงหลีด้วยความประหลาดใจ ในความทรงจำของเขา เจียงหลีไม่ใช่ผู้ฝึกฝนทักษะการช่วยเหลือนะ
แต่ชายที่อุ้มคนนั้นก็ดีใจ “แม่นางได้โปรดเถิด ตราบใดที่สามารถช่วยเขาได้ ข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างหนักเลย”
“ตอบแทนอย่างหนักใช่หรือไม่” เจียงหลีนั่งลงช้าๆ และพึมพำ
ชายคนนั้นรีบพูดว่า “ไม่ต้องกังวลไป ข้ารู้กฎดี”
กฎอย่างนั้นห
