“หลิวหลี เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เจียงหลีโยนสิ่งที่กงเสวี่ยฮวาพูดทิ้งไปหมด ขึ้นเตียงแล้วอุ้มหลิวหลีที่ตื่นขึ้นมาเงียบๆ ไว้ในอ้อมแขน
ตี้จวินบางองค์เงยหน้าขึ้นมองนางและสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นางอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ และยังมีชายคนเมื่อครู่นี้อีกด้วย…
เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ข้านอนหลับอยู่หรือ ตี้จวินบางองค์ถามตัวเองในใจ
“ทําไมเจ้าไม่พูด เริ่มเงียบอีกแล้ว” เจียงหลีรู้สึกหมดหนทาง เห็นได้ชัดว่าเสียง จิ๊จิ๊ด นั้นตรงกับรูปร่างของเจ้าสัตว์ประหลาดน้อยมาก แต่มันกลับไม่ชอบส่งเสียงออกมา ราวกับว่ามันรังเกียจเสียงนั้นมาก
หญิงสาวขมวดคิ้วดวงตาที่สดใสของนางเต็มไปด้วยความกังวล ทำให้ตี้จวินบางองค์รู้สึกใจเต้นแรงและกระโดดลงไปในความอวบอิ่มของนาง
!
เจียงหลีตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
วิธีการออดอ้อนของเจ้าเปี๊ยกทำให้แก้มของนางแดงและร้อนขึ้นเล็กน้อย
เมื่อนางได้สติกลับคืนมาก็ยกตี้จวินบางองค์โยนออกจากอ้อมกอดนาง “เจ้าเปี๊ยกลามก ตื่นขึ้นมาก็เอาเปรียบข้าเชียวนะ!”
เจ้าเปี๊ยกที่ถูกโยนออกไปนั่งยองๆ อยู่บนเตียง เงยหน้ามองนางด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ท่าทางไร้เดียงสาราวกับกำลังบอกเจียงหลีว่า เจ้าคิดมากไปแล้ว
“…
