ร็จสิ้นการฝึกฝน
ร่างกายของนางไม่แปลกไปจากก่อนการฟื้นคืนชีพ การกลับมาจากความตายสำหรับนางมันเหมือนกับการหลับไปหนึ่งตื่น
“พลังแห่งนกอมตะมีโอกาสฟื้นคืนชีพสามครั้ง แล้วข้าได้ใช้โอกาสนี้แล้ว และอีกสองครั้งข้าต้องระวังตัวให้มากขึ้น” เจียงหลีพึมพําพลางเตือนตัวเองในใจ
เจียงหลีนอนอยู่บนเตียง กอดเจ้าก้อนขนไว้ในอ้อมแขน ตี้จวินบางองค์ถูกนางโอบรอบแขน สูดดมกลิ่นบนเรือนร่างนาง สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของร่างกาย หัวใจเล็กๆ นั้นเต้น ตึกตักๆ
หลีเอ๋อร์ของเขา ยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นอีกแล้ว
เจียงหลีไม่ได้สังเกตเห็นหัวใจของตี้จวิน นางกําลังคิดถึงสิ่งที่กงเสวี่ยฮวากล่าวถึงเมื่อกลางวัน
“หลิวหลี พูดตามตรง เราควรรีบไปที่ฮวงเสินโดยเร็วที่สุด แต่ว่าฮวงเสินนี้ดูเหมือนจะอยู่ห่างไกลมาก ไม่สามารถไปถึงได้เพียงครู่เดียว กงเสวี่ยฮวายังกล่าวถึงซากกำแพงอวิ๋นเมิ่ง ที่สำคัญคือยังกล่าวถึงกลองศิลาจารึกอีกด้วย…”
กลองศิลาจารึกหรือ
ก่อนหน้านี้เมื่อกงเสวี่ยฮวาพูดถึงเรื่องนี้ ตี้จวินบางองค์ไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้ เมื่อได้ยินเจียงหลีพูดถึง ดวงตาของหลิวหลีก็หรี่ลงเล็กน้อย
น่าเสียดาย เจียงหลีที่กำลังตกอยู่ในความคิดของตันเองอยู่ มองไม่เห็น
…
วัน
