างจัง
เจียงหลีกอดมันและกะพริบตา “เจ้าจะไปกับข้าหรือ”
ตี้จวินพยักหน้า
ต้องติดตามไปด้วยสิ! ใครปล่อยให้มีบุรุษอยู่ข้างนอกนั้นเล่า
“ก็ได้” เจียงหลีไม่สงสัยเลยว่าเขาอยู่ที่นั่นโดยอุ้มเจ้าเปี๊ยกและเดินออกจากห้องไป
หลังจากค้นหารอบๆ แล้วพบผลไม้สดเพียงไม่กี่ชนิด ของพวกนี้ย่อมเทียบไม่ได้กับผลไม้บนเกาะเล็กๆ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
เมื่อกลับมาถึงห้อง เจียงหลีก็นั่งขัดสมาธิฝึกฝนพลัง ส่วนตี้จวินบางองค์ก็นั่งยองๆ อยู่ข้างนาง กรงเล็บสีชมพูคู่นั้นกอดผลไม้ไว้กัดกิน
หลังจากเจียงหลีฟื้นคืนชีพด้วยพลังของนกอมตะแล้วนั้น นางยังไม่ได้ตรวจสอบสถานการณ์ของตัวเองอย่างละเอียด
ในตอนนั้นเอง แม้ว่านางจะกำลังฝึกบำเพ็ญ แต่นางก็กำลังตรวจสอบร่างกายของตนเองอยู่
เกิดอะไรขึ้น หลังจากที่ข้าฟื้นคืนชีพจากพลังของวิญญาณยุทธ์นกอมตะ ข้าไม่แม้แต่จะจำอะไรได้เลย รู้สึกว่าในช่วงเวลานั้น ข้านั้นเหมือนตายไปแล้วจริงๆ มึนงงไปทั้งตัว ถูกห่อหุ้มไปด้วยค่ำคืนที่หนาวเหน็บ
เจียงหลีย้อนคิดเรื่องก่อนหน้านี้อย่างละเอียด แต่กลับพบว่าไม่มีความทรงจําใดๆ
แม้แต่การที่นางฆ่าหมาป่าไปหลายตัวโดยสัญชาตญาณ ก็ยังจำไม่ค่อยได้แล้ว
จนถึงเที่ยงคืน เจียงหลีจึงเส
