่กงกับข้าหรือไม่” กงเสวี่ยฮวากล่าวอย่างไม่ยอมแพ้
ขณะที่ทั้งสองกําลังพูดคุยกันอยู่ก็รู้สึกถึงสายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านมาอย่างกะทันหัน
กงเสวี่ยฮวาหดคอลงและพึมพํา “ทําไมข้าถึงรู้สึกเย็นอย่างกะทันหันเช่นนี้”
เจียงหลีนั่งอยู่ตรงข้ามเขาพอดี เมื่อได้ยินคําพูดของเขา นางก็เงยหน้าขึ้นและมองไปบนเตียง “หลิวหลี เจ้าตื่นแล้วหรือ”
เจียงหลีรู้สึกดีใจ ลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไป
กงเสวี่ยฮวากะพริบตามองไปรอบๆ และเห็นสัตว์เลี้ยงของเจียงหลีตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ มันกําลังนอนอยู่บนเตียง ดวงตาเรียวงามของหลิวหลีจ้องมาที่เขาอย่างตรงไปตรงมา
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าแววตาของเจ้าตัวเล็กนั้นน่ากลัวราวกับอยากจะฆ่าเขาก็มิปาน
ทันใดนั้น กงเสวี่ยฮวาก็รู้สึกว่าตนเองไม่สามารถอยู่ในห้องนี้อีกต่อไป เขาลุกขึ้นยืนและเดินออกจากห้องไป
สายตาที่มืดมนนั้นเคลื่อนไหวตามการเคลื่อนไหวของเขา ทําให้หัวใจเขาตื่นตระหนกและเร่งฝีเท้าของเขาให้เร็วขึ้น
แต่ก่อนที่เขาจะจากไป เขาก็ไม่ลืมที่จะกล่าวกับเจียงหลีว่า “เจ้าได้ยินเรื่องซากกำแพงอวิ๋นเมิ่งหรือไม่ ว่ากันว่าเกี่ยวข้องกับกลองศิลาจารึก เจ้าสนใจที่จะไปดูด้วยกันหรือไม่ ”
กลองศิลาจารึก!
ดว
