ไม่”
“ทุกอย่าง…เรียบร้อยดี” ชายคนนั้นตอบเสียงแผ่วเบา
เจียงหลีได้ยินความอ่อนหวานจากน้ำเสียงของเขาโดยรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก จึงยิ้มอย่างพอใจ “นอนเถอะ ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว”
“อืม”
…
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงหลีทราบว่าสามารถนอนหลับในฝันได้
เมื่อนางตื่นขึ้นมา กลับไม่ได้อยู่ในความฝัน แต่กลับสู่โลกแห่งความจริง ลู่เจี้ยไม่ได้กอดนางนอน แต่นางกลับกอดเจ้าเปี๊ยกขนปุยอวบอ้วนไว้ในอ้อมอก
ทันใดนั้น นางรับรู้ถึงดวงตาที่งดงามคู่หนึ่งกำลังจ้องมองนางอยู่
เจียงหลีลดสายตาลง สบตามันและมองเห็นเจ้าเปี๊ยกกำลังลืมตา
“หลิวหลี เจ้าตื่นแล้ว” เจียงหลียิ้มอย่างมีความสุข
เจ้าเปี๊ยกมองไปที่นางและพยักหน้าเล็กน้อย เด็กโง่ ใช้พลังวิญญาณของตนหล่อเลี้ยงเขา ถ้าหากเขาตื่นไม่ทันเวลา คงจะใช้พลังวิญญาณของนางจนหมด
“ขอบใจเจ้านะ!” เจียงหลีกล่าวอย่างกะทันหัน
ความสงสัยปรากฏขึ้นในดวงตาที่งดงาม
รูปลักษณ์ที่น่ารักของมันทำให้เจียงหลีรู้สึกใจอ่อนและยกมันขึ้นมาวางไว้บนหน้าอกของตน
กรงเล็บน้อยๆ ทั้งสี่สัมผัสไปที่หน้าอกอันนุ่มนวลทั้งสองอย่างไร้เดียงสา แต่เจ้าเปี๊ยกกลับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ
“ขอบใจที่ช่วยข้า!” เจียงหลีเสยขนบนหน้าผากของมันจนยุ่งเหยิง รูปลักษณ์ที่น่ารักของมัน ทำให้อดไม่ได้ที่อยากจะปู้ยี่ปู้ยำมัน
โชคดีที่เจียงหลียังคงมีจิตใจที่ดีงาม และคิดอยู่เสมอว่าเจ้าเปี๊ยกคือผู้ช่วยชีวิตนาง ตอนลงมือจึงไม่ได้รุนแรงนัก ขณะที่เจ้าเปี๊ยกยอมจำนน โดยไม่
