ตอบโต้
ความรักและความเอ็นดูที่เก็บซ่อนเอาไว้เช่นนี้ เป็นสิ่งที่เจียงหลีคาดไม่ถึง
“ใช่แล้ว! แท้จริงแล้ว เจ้าไม่ใช่เจ้าเปี๊ยกใบ้ เจ้าเปล่งเสียงออกมาได้หนิ!” ทันใดนั้น เจียงหลีนึกถึงเสียงจิจิ๊ด ที่น่ารัก ดวงตาจึงได้เปลี่ยนเป็นขี้เล่น
!
ทันใดนั้น เจ้าเปี๊ยกรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล
จริงๆ เล้ยยย!
ทันใดนั้น เจ้าเปี๊ยกก็รู้สึกได้ถึงเงาเหนือศีรษะ เงยหน้าขึ้นและมองเห็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์เย้ายวนลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับยิ้มเยาะใส่ตน “มา เรียกให้พี่สาวฟังอีกครั้งซิ”
ไม่เอา!
เจ้าเปี๊ยกปฏิเสธโดยไม่ลังเลในใจ จะส่งเสียงที่น่าอัปยศอีกครั้งได้อย่างไร หากไม่ใช่ว่าตอนนั้นสถานการณ์คับขัน มันจะ…
“มาเถอะ เรียกอีกครั้งเดียว อย่าเขินอายไปเลย ข้าคิดว่าเสียงนั้นน่ารักมาก และเข้ากับรูปลักษณ์ของเจ้าเป็นอย่างดี” เจียงหลีหลอกล่อ
ไม่เอา!
เจ้าเปี๊ยกปิดปากอย่างแน่วแน่และไม่ยอมจำนน
เมื่อมองเห็นความตายดั่งคืนสู่มาตุภูมิ ดวงตาที่สดใสของเจียงหลีฉายแววเจ้าเล่ห์และนิ้วของนางได้จี้ที่ใต้รักแร้ของเจ้าเปี๊ยกเบาๆ “หากเจ้าไม่ร้อง ข้าคงต้อง…”
!
เจ้าเปี๊ยกลืมตาขึ้นอย่างกะทันหันและทนกับความจั๊กจี้ไว้ไม่ไหว จึงได้ส่งเสียงร้อง จิจิ๊ดดด! ออกมาโดยไม่รู้ตัว
