“โอ้ ธิดาสวรรค์แห่งสำนักพรตเสวียนหมิง เสียมารยาทต้อนรับจริงๆ เลย” คนที่กำลังพูดนี้เป็นคนเดียวที่มีสัญลักษณ์การฆ่าสีแดงเลือดดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนี้ เขาหัวเราะและเอ่ยขึ้นกับซู่ซิน
ปัญญาอ่อน!
เจียงหลีบ่นในใจ นางไม่เข้าใจจริงๆ มาถึงที่นี่แล้วซู่ซินเอาความมั่นหน้ามาจากไหน ในถ้ำสวรรค์ไม่มีสถานะ ฆ่าแล้วก็ฆ่าเลย คนที่ถูกฆ่าหมายความว่าตนเองใช้การไม่ได้แล้ว
ท่าทีของคนนั้นทำให้ซู่ซินรู้สึกภาคภูมิใจ นางพูดอย่างหยิ่งผยองว่า “รู้ว่าข้าคือธิดาสวรรค์แห่งสำนักพรตเสวียนหมิง ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”
สีหน้าผู้ชายของหลิงอวี้จงสิบกว่าคนยิ่งดูยียวนมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่แยกย้ายกันไปตามคำสั่งของซู่ซิน แต่กลับยืนขวางถนนแทน
เจียงหลีกอดอกดูการละครค่อยๆ บรรจบกัน นางขมวดคิ้วเล็กน้อยมักรู้สึกเสมอว่าซู่ซินไม่ควรเป็นสตรีที่พิการทางสมองเช่นนี้
นางมีจุดประสงค์อะไร เจียงหลีถามตนเองในใจ
“แย่แล้ว!” ชิงหว่านกระซิบคิดที่จะขึ้นไปช่วย แต่ทันทีที่นางขยับเจียงหลีก็คว้าข้อมือของนางไว้ก่อน
“พวกเจ้ายังไม่ไสหัวไปอีก!” ซู่ซินตวาดลั่น
จู่ๆ คนของหลิงอวี้จงก็หัวเราะลั่น หลังจากหัวเราะก็มองซู่ซินแล้วเอ่ยขึ้น “แม่นางน้อย เจ้าอวดดีเกินไปแล้ว เจ้าคิดว่าที่นี่ยังเป็นฐานสำนักพรตเสวียนหมิงอยู่รึ ที่นี่เป็นถึงถ้ำสวรรค์ ไม่มีกลุ่มอำนาจ ตำแหน่งและสถานะใดๆ”
ซู่ซินหัวเราะเยาะที่มุมปาก “แล้วอย่างไร เจ้าคิดว่าสามารถขัดข
